ආව එවුන්

Friday, July 29, 2011

නමක් නැති කෙටි කතාවක් 03

අහස කරුවල කරගෙන එන්නේ වහින්නට සේය. දවල් තිස්සේ ගතට වදදෙන චන්ඩ හිරු රැස් ගතට පීඩා කිරීම නවත්වා දමා ඇත.
"මොහු අහිංසකයෙක්"
ඉරට මා කවුරුන්දැයි වැටහිලා තියෙන්නේ දැන්ය..
කුඩා කලසිට මා  විනෝදයට කරන්නට දෙයක් පුරුදුව හිටියානම් එනම් මහ මග ගමනාන්තයක් නොදැන සැරිසරීම පමනි. මා නෙත ගැටෙනා සියල්ලෙන් සුවයක් ලබාගන්නේ කෙසේදැයි මා දැන සිටීමි.
"සර්"
"මොකෝ පියසේන."
"සර් එකෙක්ව ඇල්ලුවා ලයිසන් නැතුව. උගෙ අයියා පොලීසියෙලු"
"මොකෙක්ද පොලීසියෙ"
"සාජන් කෙනෙක්ලු"
"ඌට හෙල්මට් තියෙද?"
"ඔව් සර්"
"එහෙනම් ඕකව යවපන් බන්.. අපෙ එවුන්ට උදව් කරන්නෙ නැත්නම් කාට උදව් කරන්නද බන්"

මමත් කුඩා කල බලපත්‍ර නොමැතිව මෝටර් බයිසිකලය පදිනා අවදියේ මෙලෙස පොලීසියෙන් නැවැත්තූ අවස්තා අනන්තය.. එකල ප්‍රදාන පොලිස් පරීක්ශකයෙකු වශයෙන් සිටි මාගේ බාප්පාට ඇමතුමක් දී ඒ සියලු අවස්තාවන්හිදී දඩ නොගෙවා බේරුනෙමි.ජීවිතය යනු විදීමකි.වින්දනය කිරීම ගතට
පමනක් නොව සිතින්ද කල යුත්තකැයි මා පෞද්ගලිකව විස්වාස කලේමි. පාසල් අවදියේ රචකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කලද.. ආර්තික වශයෙන් මෙහ්ම සමාජීය වශයෙන් ද ඒ තුල කිසිදු දනවත් බවක් නුදුටුවෙන් මා සතු වූ හැකියාව යටපත් කලෙමි.

වාහන ශබ්දයන්ගෙන් මා සවන් පත් පිරී ඇත. දුහුවිල්ලෙන් කාකි නිලාඇදුම නැහැවී ගියද කිසිවෙකුට එය නොපෙනෙයි.කිසිවෙකු මා දුටුවිට සැලියුට් කරයි.. මා තවත් ඉහල නිලදාරියෙකු දුටුවිට සැලියුට් කලෙමි.මහ මගට සැමදා පෙම් බැදි මා තාර පාර සහ පැය විසිහතරේ සේවය මනාලිය කරගත්තෙමි.සති අන්තයට හොදහැටි මත් වීමි. නමුත් මා වැනි වැනී නාවෙමි.. සැමදෙයකම සීමාවක් ඇත..සීමාවන් සොයා යමින් සීමාවන් වලට කොටු වෙමින් ජීවිතය ගත කලෙමි.රාජකාරිය තුල ජීවත් වීමි. නමුත් ඒ ජනතා සේවය නිසා නොවනා බව මා දනිමි.

නිවස මා හට නිවසක් නොවූයෙන් මා මේ රැකියාව තෝරා ගත්තෙමි.නමුත් ගෙදරින් මා වෙත අඩුපාඩුවක් කලා යැයි කියා කිසිවක් මා හට මතකයේ නැත.අහේතුවට නිවස එපා වුනාද නොවේ.
" උබව අරගෙන ඇවිත් උස්මහත් කරාට උබ අපිට සලකන්නේ මෙහෙමද?"
 එය නිකම් වචන නමයක් නොවෙයි අවුරුදු විසි හතරක මාගේ ජීවිතයේ ආරම්බය ගැන මා නොදන්නා රහසක් එතුල ගැබ්ව ඇත.මා ඒ රහස සෙවීමට දින ගනන් ගත කලෙමි. මාස ගනනාවකට පසු එය මා දැන ගත්තත් එය එතරම් සොදුරු දෙයක් නොවෙයි.

තුන්හිතකින් වත් නොපැතු සරසවිය මාහට අතවනනා විට මා එයට පිටුපෑමට ගත් මුරන්ඩු තීරනයත් සමගම මාගෙ ජීවන කතාව වෙනස් වුනේ නොසිතූ අයුරින්ය.

" ඔහෙලට ඕන මගුලක් කරගන්න"
මා සතුවුනාවූ ඇදුම් කෑලි කීපයද දමාගෙන මා නිවැසින් පිටවෙන්නට ඒ ලිපිය එනතුරු බලාහිටියෙමි.
" මම යනවා අම්මේ"
" කොහෙද යන්නේ"
" පොඩි ගමනක් .. අහන්න එපා මට එන්න ඕන දවසට එන්න ඔන වුනොත් මම එන්නම්.."
"ඔච්චර මුරන්ඩු වෙන්න එපා ලමයෝ"
"මුරන්ඩු නෙමෙයි මම මගෙ ජීවිතෙ තීරනයක් ගත්තා අම්මේ"
" ඕන දෙයක් කරගන්න එහෙනම්"
අම්මා නැගිට ගෙට ගියා මිස මා යන මග දෙස වත් ඈ බල උන්නා නොවේ.මාද ආපසු හැරී නොබැලුවෙමි.

නමුත් තවමත් ඈ දිවි හිමියෙන් රකින්නට උත්සාහ කරන්නාවූ ඒ රහස මා දැන සිටිනා බව තවමත් නොදන්නා ඇය , කවදා සත්ය කියාවිද? මා නොදනිමි.. එය කෙදිනකවත් නොවෙන්නට පුලුවන...
නමුත් ඈ සහ ඔහු නොවන්නට මා කවරෙකු වේවිද??
කන්න බොන්න ඉගෙන ගන්නට අඩුපාඩුවක් නොපෙනෙන්නට ඔවුන් කෙතරම් දුක් විදින්නට ඇත්ද?මුදල් හම්බකරන්නට කොතරම් දුක් විදින්නට ඕනෑද?
මා හට එය වැටහෙන්නේ අදය...

Friday, July 22, 2011

නමක් නැති කෙටි කතා පෙල....02

" දිය ඇල්ල හරිම ලස්සනයි නේද අයියේ?"
" ඔව් ලස්සනට පෙනෙන්න තිබ්බට මේක කොච්චර නපුරුයිද?"
"ඇයි එහෙම කිව්වේ? මගෙ ජීවිතේට මම ඔය වගේ කතාවක් ඇහුවාමයි"
"නංගි දන්නවාද? මේ දිය ඇල්ලේ උඩ ඉදන් වැටිලා අහිංසක මුරන්ඩු තරුන ජීවිත කොච්චරක් නැතිවෙලා තියෙනවාද කියලා?"
"මුරන්ඩු නම් කොහොමද හලෝ අහිංසක වෙන්නේ?"
"මුරන්ඩු කියල කියන්නේ නංගි හදවතට එකගව වැඩ කරන මිනිස්සුන්ට...අනිත් උන්ට එයාල මෞතු වෙන්න පුලුවන් ඒත් ඒ මිනිස්සු ජීවිතෙ හුගක් සන්තෝසෙන් ගෙවනවා.."
"ඔයා කොහොමද ඔච්චර මුරන්ඩු මිනිස්සු ගැන දන්නේ?"
"මොකද මමත් මුරන්ඩ් කෙනෙක් හින්දා?"
"අප්පේ බයේ බැහැ ලගින් ඉන්න...බැරිවෙලාවත් ඔයාගෙ හදවත මාව මරන්න කිව්වොතින්..."
"අන්න එතනයි නංගි ඒ අයට වැරදුන තැන.. හැගීම් සේරම ක්‍රියාවට යොදවන්න ඕනමද?"
" නෑ මම හිතන්නේ"
"ඉතින් ඒකනේ?"
"කවද්ද නංගිට කැම්පස් ඉවර වෙන්නේ?"
"තව අවුරුද්දක් තියෙනවනේ"
"අපෙ මලයව එහෙම හම්බ වෙනවද?"
"සමහර දවසට හම්බවෙනවා අයියා.. එයාලා අපේ කැම්පස් එකේ වුනාට අපේ ෆැකල්ටියේ නෙමෙයි නේ?"
"මේ දවස් වල කැම්පස් නැත්ද?"
"සෙමෙස්ටර් එක ඉවරයි. අයියට නිවාඩුයිද?"
" ඔව් දවස් පහක් නිවාඩුයි.. මම ඊයෙ උදේ ගෙදර ආවේ..අම්ම කතාකලා යමුද කියලා.. ගෙදර ආවම පුදුමාකාර පාලුවක් දැනෙන්නේ.. ඒක නිසා මම ආවා...."
"දැන් කොහේද අයියා වැඩ කරන්නේ?"
" තලාවේ"
"ඒ කොහෙද?"
"අනුරාදපුරේට පොඩ්ඩක් එහා.. එහේ දන්නවනේ?"
"මේ එන්න එපා නෝන්ඩි කරන්න හරිද.. මම කැම්ප්ස් කෙල්ලෙක්... "
" ඇයි පිකට් කරන්නද?.. ඒවා කොහෙද ගහනවා වතුර.."
"අපෝ බයේ බෑ"
"කට්ටිය යන්න හදනවා අයියා...යමු නේද?"
"හ්ම්"
කටකාර ඇයට ඇයගෙ පාඩුවේ යන්නට දී මා මදක් මන්දගාමී වූයෙමි..මොහොතක සුන්දරත්වයක් විදගත්තද හැදවතේ මතුවූ හැගුම් ගැටගසා යලිත් නොනැගේනා සේ යට ගසන්නට වග බලා ගත්තෙමි..ජීවිතයට පැමින හෝරා කිහිපයක් සවන්පත් කුල්මත් කාලාවු ප්‍රතම යුවතිය ඈ නොවේ.. නමුත් හැගීම් වලට වඩා සම්භාවිතාවට මුල්තැන තැබූ මා එවන් සබදතාවයන් දුරදිග ගෙන ගියාද නොවේ.

බස් රතයේ අසුන් පුරා සෙනග හිටියාට පුදමාකාර පාලුවක් මා වටා පැවතිනි..මා තාත්වික ජීවියෙක් දැයි විමර්ශනය කලා වූ අවස්තාද නැතුවා නොවෙයි...ඔවුනොවුන් ඔවුන්ගේ කතාවලය.. බලෙන් කට දමා කාටවත් කරදරයක් වීමට මාහට වුවමනා නැත..මා යුනිෆෝම් කාරයෙක් නොවුනා නම් මා හැදු මවුන් වුවද මේ ගමනට මා හට ඇරයුම් කරනුයේ නැත..නමුත් මා කෙසේ හෝ මේ දිනක චාරිකාව පැමින ඇත.. ආවේ කෙසේදැයි සිහිකිරීම කිසිදු පලක් නොවූයෙන්.. පුරුදු පරිදි වර්තමානය විදීමට තීරනය කලෙමි...

අදෘශ්යමානව ජීවත් වීමට කුඩා කල සිට කැමැත්තෙන් සිටි මා හට ඔවුන් මේ හැසිරෙන්නාවූ ආකාරයෙන් පුදුමාකාර සුවයක් දැනෙයි...ගොදුරක් වෙලා ගිලගන්නට සැකසෙන පිබුරෙක් මෙන් වූ ඇල්ල වැල්ලවාය මාර්ගය දිගේ පහලට බසිනා බස් රතයේ අසුනට හේත්තු වූ මා පහලින් පෙනෙන්නට වූ සුන්දරත්වයට නෙත යොමු කලෙමි..




Wednesday, July 13, 2011

නමක් නැති කෙටි කතා පෙල....

විසි හතර පැය පුරා සිනහවෙන් ගතකලා වූ සමය ගැන ආවර්ජනාවක් නගන්නට සිත පිවිසියේ මා හටත් නොදන්වාය..අමාවකක් වූයෙන් වෙනදා නොපෙනෙන්න තිබූ තරු පන්ති පියවි නෙතට පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුනි...
" අද අහස හරි ලස්සනයි නේද?"
තේ කෝප්ප යුවලක් දෙඅතේ රදවාගෙන ඈ මා පසක සිටගෙන හිදී...හාන්සි පුටුවේ ඇන්ද මතින් තබාගෙන සිටි මාගේ දෙපය පොලොවට තබා රිසි සේ තේක පානය කරන්නට සැරසුනෙමි...ඇගේ දකුනතේ වූ කෝප්පය මාගේ පපුවට නුදුරේදී මා සන්තක විය...
" හද පායලා තියෙන දවසට ,හද එලියට ඔය තරු රටා සේරම හේදිලා යනවා නේද තිවංක..????"
"හ්ම්"
ඈ සමග පෙම් බස් දොඩන්නට හිතක් නොවූ නිසාවෙන්... මුව වසාතබාගෙන නාසයෙන් පිලිතුරු සැපයීමි.....
ඇය  තවම උලුවස්සට උරහිසින් හේත්තු වී මා දෙස නෙත් යොමාගෙන සිටිනවා විය යුතුය..ආපසු හැරී බලන්නට හිත කීවත්... මම අසීරුවෙන් මුහුන නිසල කරගතිමි...

" මොකද බකමූනෙක් වගේ ඔරවගෙන ඉන්නේ??.. සති ගානකින් ගෙදර ආවාම පොඩ්ඩක් කතා කරන්න බැරිද?"
"කතාකරන්න දේවල් ඉතුරු වෙලා තියෙනවද තරින්දි?..."
" කොහොමද අලුත් තැන එහෙම?"
"මගේ ගෙදරත් මට නුපුරුදු නම් ඉතින් අනිත් තැන් ගැන මොන කතාද?"
" මගේ වැරැද්දක් නෙමෙයිනෙ අනේ....අනික දැන් ඕවා ගැන කතාකරන්න කතා කරන්හ්න වෙන්නෙ ප්‍රශ්න තවත් දුරදිග යන එක මිසක් ඒවා නැති වෙන එක නෙමෙයි..."
"ඔයාට මේවා ප්‍රශ්න වුනාට මට ඒවා මතකයන් විතරයි"
මුව සෙලවුනද ඇස් දෙක තාමත් අන්දකාරය මැද්දෙන් යාන්තමින් පෙනෙන කදු පන්තිය දිහා බලාගෙනමය...

අවසාන වතාවට මා මේ දොරකඩින් පිය මැන්නේ දිවිය ඇති තුරාවට මේ නිවහනට ආයෙත් එන්නට නොලැබේවා යැයි ප්‍රාර්තනාවෙන් ය.. නමුත් මොකක්දෝ සරදමකට දයිවය විසින් මා නැවතත් මේ ඉසව්වට රැගෙනවිත් ඇත.උපන්දා සිට සම්පූර්නයෙන් මාගෙ පාලනයෙන් ඔබ්බෙහි වූ  දයිවය ඉදිරියේ කුමක් කරන්නට සූ දානම් වන්නේද?

...පලමු කොටස අවසානයි...

Sunday, July 10, 2011

මොනවා කියා කියන්නද??? කියවන ඔබ සමාව දේවිද??

අන්තර්ජාලයෙන් අහකට යන්න බැරුව හිටපු මට, බ්ලොග් එකෙන් ඈත්වෙන්න බැරුව හිටපු මට සිද්දවුනේ හතුරෙකුටවත් වෙන්න පතන දෙයක් නෙමෙයි...ලැප් එකෙ එන එන හැම ජනේලෙටම යෙස් දෙන මම මොකක්දෝ වින්නැහියක් වෙලා දැන් ජනෙල් 7න් මට අන්තර්ජාලයට එන්න දෙන්නෙ නැහැ.මේ එන්නෙත් නැන්දලගේ දිහා පරිගනකයෙන්....
මම දැන්නම් කොහොම හරි එනවා... ඔව් එනවාමයි....
මොකක්හරි ලියලාම යන්නම් එහෙනම්...

"නිහඩයිද කෙතරම් සදපාන...
නුබේ බැනුම් නැති රෑක...
හිනාවෙන කනාමැදිරියනේ...
උබත් තනිවෙච්ච දවසක.......
කාත්කවුරුවත් නැති දවසක...
නුබට දැනේවි ජීවිතේ කටුක බව......"

ඉක්මනින්ම මම ආයෙත් එනවා...