ආව එවුන්

Thursday, August 16, 2012

කතාවට මගේ කිසිම සම්බන්දයක් නොමැත.. (18 + )



තොල් පෙත්තට තොල් පෙත්ත ලංවෙද්දී ඇගේ නිල් ඇස් දෙක පිය වුනා. පාට කරපු ඇහි බැමි දෙකට බයවෙලාද කොහෙද කීරි කරපු වරලසේ සුවදට මගේ නාස් පුඩු මත් වුනා.. ගෙලින් ගෙල කනින් කන දහඩියත් එක්ක එකතු වෙද්දී කොයි තරම් සුමුදුද .

" ඔහොම ටික වෙලාවක් ඉන්න අසංක"

ඇය මගේ බාහු වල තුරුලු වෙද්දී මුහුදු සුලග චන්ඩියෙක් වගේ ඇවිත් අපි දෙන්නවම තුරුලු කරගත්තා..

" ඇයි ලමයෝ මම මේ ලෝකේ දාල යන එකක් යැ... "

"අනේ එහෙම කියන්න එපා ප්ලීස්.. පොරොන්දු වෙන්න ආයෙත් කවදාකවත් එහෙම හිතන්නේ වත් නෑ කියලා"

" බලමු බලමු"
මම කට කොනකින් හිනාවුනා..

"ප්ලීස්.."
 මේ කෙල්ල කොච්චර බොලදයිද? පුන්චිම පුන්චි දේකටත් පොරොන්දු ගන්න.. මට බයයි පොරොන්දු වෙන්න.. කවදා හරි මගේ අතින් පොරොන්දුව කැඩුනොත්.....

" අපි තුන් හිතකින් වත් හිතන්නෙ නැති දේවල් මේ ලෝකෙ සිද්ද වෙනවා බබා.. ඒත් කවදා හරි ඔයා මාව දාලා ගියොත්? "

"මම මැරුනත් ඔයාව දාලා යන්නේ නෑ අසංක"

කකුලක් අනිත් කකුල උඩින් තියාගෙන ඉදිද්දී... කෙලින් කරපු කෙස් ඔලුගෙඩිය දාලා හුලගත් එක්ක දුවන්න හදනවා. නිකටට අතක් තියාගෙන කටත් පොඩි කරන් අඩි කිහිපයක් එපිටින් වෙච්ච බංකුවක් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා...

" ඔයා කවදා ඉදලද ජනනි අනුන්ගේ දේවල් හොයන්න පුරුදුවුනේ?"

" අනුන්ගේ දේවල් නෙමෙයි අසංක.. අර බලන්න අර නංගියා හොදටම අඩනවා.."

මගේ ඇස් කනුත් ඈ පෙන්වූ දිහාවට දිව ගියා. පව් පොඩ් කෙල්ලෙක් රතුපාට හෙල්මට් එකක් තුරුලු කරගෙන අඩනවා..

" පව් නේද "
" ඔව් බබා"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

" ඇයි චතුර ඔයා අදත් හුගක් පරක්කු වුනේ? "

"මට වැඩක් තිබුනා"

" මොකක්ද අප්පේ මට කියන්න බැරි වැඩේ... "

"පොඩි වැඩක්..."

" මට ඔයා ගැන තියෙන ආදරේ කවදාවත් අඩුවෙන්නේ නෑ චතුර.. ඒත් ඔයා මාව ඔහොම ගනන් නොගෙන ඉන්න එකෙන්.. කවදා හරි දවසක මම ඔයාව දාලා හුගාක් ඈතට යාවි.. මතක තියාගන්න අද ච්න්ඩියෙක් වගේ කටපියාගෙන හිටියට ඔයා එදාල හුගාක් අඩයි"

කොල්ලා තාම පොලවේ තනකොල ගනන් කරනවා...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"අර බලන්න අසංක අර පොඩි එකී අච්චර අඩද්දීත් අරූ මුකුත් නොවිච්ච ගානට ඉන්න හැටි බලන්න... දෙන්න හිතෙනවා දෙකක් කන පැලෙන්න... එනවා මෙතන පොඩි එවුන් අඩවන්න"

" හා හා ඔච්චර තරහා ගන්න එපා බබා.. මටනම් ඒ අහින්සකයා ගැන පව් කියලා හිතෙනවා..ඌ දන්නේ නෑ නේ එක පාරක පපුවට තුරුලු කරගත්තාම හිතේ තියෙන බොරු තරහා දියවෙලා කෙල්ලන්ගේ ඇස් වලින් එලියට එනවා කියලා..."

" ඔව් ඔව්.. වැඩක් නෑ හැම කොල්ලම බලන් ගියහම එකයි නේ... ආයෙත් මගේ අතින් වත් අල්ලන්න එපා.. හොදද..."

" හා..."

මම ඔලුව දෙපැත්තෙන් අත් දෙක තියලා නලල පරිස්සමට සිප ගත්තා....

(නිමි: totally a fiction )

ලිව්වේ යසියා  

Tuesday, August 14, 2012

සන්දි


යායුතු තැනක් නොමැතත් කොහුවලින් නුගේගොඩ දෙසට යතුරු පැදිය හැරවූවෙමි. කෙතරම් සිත කීවත් වේගය වැඩි කල නොහැක.. රැකියාස්තානයෙන් නික්ම නිවෙස් වෙත දුවන දහසකුත් මිනිසුන් මැද නිවහනක් නොමැති එකම පුද්ගලයා මම ද??

ලානිල්  තද නිල් බ්ලවුසයක් සහ නිල් ඩෙනිමකින් සැරසුනු අඩි පහයි පහක පමන තරුනියක් රිදී පැහැ කුඩයක යටින් කලබලයෙන් ඉදිරියට ඇදෙයි. මා යතුරු පැදියේ වේගය අඩු කර තවත් පාරේ වම්පසින් ඉදිරියට ඇදුනෙමි.

වම අතට හැරුනු ඈ අසල පිහිටි නිමි ඇදුම් වෙලදසැලකට පිවිසියාය. මම ද වමට සිග්නල් දමා යතුරු පැදිය පාරෙන් ඉවතට කලෙමි..

" ස්‍ර්.. බයික් එක අතනින් පාර්ක් කරනවද?"
" ඕකේ.."
විගහින් යතුරු පැදිය තාප්පයක මුල්ලට කල මා.. හැඩලය ලොක් කර .. වෙලෙද සැල වෙතට දීවෙමි..

"ස්‍ර් හෙල්මට් එක"

හෙල්මටය තබා ටෝකනය ගත් මම කාන්තා ඇදුම් ඇති පලමු මහල වෙතට දිවීමි..ඇය එහි විය යුතුය...
හතරවටින් එල්ලූ නිමි ඇදුම්ය. තැනින් තැන කාන්තාවන් නිමි  ඇදුම් තෝරයි.නමුත් ඈ දකින්නට නොමැත.. දෙවන මහලක් ඇතත් එහි ඇත්තේ පිරිමි ඇදුම්ය... නමුත් මා ඉහල මහලට ගියෙමි..

ඈතින් පෙනෙන ඉගටිය තෙක් දිග කෙලින් කෙස් කලබ නම් ඇයගේම විය යුතුය.. නමුත් මේ ඇයමද?..වසර ගනනක් ගත වී ඇත.. ඇය හුගාක් වෙනස් වී තිබෙන්නට පුලුවන..මා ඉදිරියට ගියෙමි..

" excuse me miss"
 "yes "

මා නෙත් ඉදිරියෙන් වූයේ නැවත කිසිදිනක මා නොදකිනු ඇතැයි සිතූ ඒ ස්ත්‍රී රූපයයි... ඇගේ අත මුව වෙතට ගියේ ය.. කෙතරම් උත්සාහ කලත් වචනයක් පිටවූයේ මගේ මුවින් නම් නොවෙයි..

" සහන් මේ ඔයාමද?"
"ඔව් ඔව් මම තමයි.. මොකද මෙතන කරන්නේ.."
"මම මොකක් කලාම ඔයාට මොකද?"

"සන්දි how's this ?"
බොඩිෆිට් ටීශර්ටයක් හැදි කවුදෝ ඩයලයක් කඩ්ඩෙන් කෙටුවේ ය... උගේ කොන්ඩය කුකුල් කරමලකි... රැවුල වැව් ඇත්තේත් දාර දාර ය. සන්දීපනීට සන්දි කියන්නට මූට ඇති අයිතිය කුමක් ද..

"ah roshan.. this is sahan... my class mate ...sahan this is roshan... my fiancee"
එය ඈ කිව්වේ ටයිල් පොලොව දෙස බලාගෙනය .. මා මෙහි තවදුරටත් සිටිනුයේ කුමකටද ?
"guys.. i have to go.. my girl friend is waiting bellow..good luck buddy"
ඔහුගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමූ මා.. අවසන් වතාවට ඇගේ රූ සිත්තම් කරගතිමි.
******************************************************************************
ජීවිතය නම් පුදුමාකාරය.. අතීත පරිච්චේදයන්හි නිදන් ගතවූ සමහරක් චරිතයන්ගේ පුනරෝප්පත්තියෙන් ආත්මය කෙතරම් විදවීමකට ලක්වන්නේද?..මා ෆුල් ෆේස් හෙල්මටයට බැසගතිමි.

ලිව්වේ යසියා

Friday, August 10, 2012

මොනා ලියන්නද කියලා හිතාගන්න බෑ..

පොත පත පෑන් පැන්සල් නම් ඇත අවට,
සිසිලස ලබා දෙන පංකා යමින් වට,
ටියුට් ඇසෙස්මන්ට් ඇත නිම කරන්නට,
බෙහෙතක් හොයන් නැත ඔය කම්මැලි කමට,

තරු මල් තිබෙයි සද නැහැ අද අමාවක..
සයනේ නෙත වසා ඇලවූ වෙලාවක..
නුබ මට තවම පෙම් කරැතැයි මුලාවක..
ලියා එවන් නුබෙ පෙම වැහි වලාවක...

යසියා ලියන ලදි ..

Friday, August 3, 2012

" කෙටි කතා එක ඉන් දඹදිව " --- කෙටි කතා සීරිස් එක..


"මචං ඔය බෝතලේ පාස් කරපන් බන්"
" ඔච්චර බොන්න එපා බන්..පිස්සෙක්ද උබ..මැරිලා යාවි බන්.."
"i know my limits dude.. please pass the bottle"
"ඉදා ඕන රෙද්දක් කරගනින්.."

කලු පැහැ පල්සර් 180ය අධික වේගයෙන් පැමින "ක්‍රීස්" හඩින් නතර වීය.. ෆුල් ෆේස් හෙල්මටයෙන්  අවුරුදු දහ අටක පමන තරුනයෙක් එලියට ආවේය ...

" අඩෝ චුට්ටා වරෙන් වරෙන්.. "
" ආහ් අනූශ්ක අයියා...උබලව දකින්න තියෙන අමාරුවක් බන්..කවද්ද ලංකාවට ආවේ..?"

" ගිය සදුදා .. "

" ඒ මොකෝ..."

"මොනවා කරන්නද බන්.. මැනේජරයගේ කටින් වැරදි වචනයක් පැන්නා..මම උගේ දත් දෙකක් කැඩුවා..පහුවෙනිදා ඕන කුදයක් කියලා..ආවා ලංකාවට... දාගනින් ශොට් එකක්"

" ආයෙත් යනවද බන්"

"නෑ බන්. ඉතුරු කරපුවා ටිකක් තියෙනවා..family business එක කරගෙන යනවා බන්... තව restaurant එකක් දාන්න ඉන්නේ.. දීපන් සප් එකක්... "

"අනිවා ලොක්කා .. අපෙන් සප් නැත්නම් කාගෙන්ද???"

"මල්ලී .. ගනින් බයිට් ටිකක්.."

" මලයො.. උබ මූව දන්නවනේ.. මූ රොශාන්.."
" ටක් ටක් ටක්.... ටක් ටක් ටක්"
blackberry දුරකතනක් නාදවීය.. එය චුට්ටාගේ සාක්කුවෙන් එලියට ආවේ ය..
"excuse වෙන්න ඕන අයියලා.. පවුලගෙන් කෝල් එකක්.."

"එල එල මචං..no worries... go ahead.. "

මලයා දුරකතනය කනේ තබාගෙන අදුරේ අතුරුදහන් වී ය..

" මම උබෙන් අහන්නම්යි හිටියෙ බන්.. දැන්වත් කියපන් කවද්ද උබ එකලසක් වෙන්නේ.. මෙහෙම බොන්න ගත්තොත් උබ මැරිලා යාවි බන්.. එතකොට කියපන් කවුද business එක බලාගන්නේ??"

" dude.. මම උබට දෙයක් කියන්නද.. අහගනින් හොදට...හරිද...

ඕන තරම් බීපන්... සිගරට් බීපං... ගන්ජා ගහපන්.. හරිද..
ඒත් ජීවිතේට මේ ලෝකෙ කිසිම කෙල්ලෙක්ට බොක්කෙන්... love කරන්න එපා... හරිද...
එක විනාඩියක් වත් ජීවත් වෙන්න බැරිවෙවී  බන්... love එක නැතුව..ජීවිතේ නරකාදියක් වේවි...
හිතේ තියාගනින් "

(totally a fiction.. ලිව්වේ යසියා

Tuesday, July 17, 2012

.. අසිහියෙන් ලියමි ..


<3 <3 <3 ..dear love.. <3 <3 <3

නුබට කෙසේ ද? මම නම් සුවෙන් සිටිමි. ඔහාට වහිනවාද ? සමාන්යෙන් එහෙම අසන නිසාවෙන් අසමි. මා මේ ලිපිය ලියන්නට හිටියේ මීට පෙරය. නමුත් it's better to be late than never ය. 
ඔබේ අතක රන් මුදුවක් පලදවන තුරු නුබේ අතකින් වත් අල්ලන්නට මට උවමනා නැත.නමුත් ඒ දිනය  සහ ඉන් පසු අපේ ජීවිත මා මෙලෙස සැලසුම් කලෙමි.(සැලසුම් කිරීම යනු මාගේ පුරුදු වලින් එකක් නොවන බව නුබ දන්නේ යැයි සිතමි.)
අවුරුදු විසි පහක් විසිහයක් වන විට මට බදින්නට ඕනෑ ය. නුබත් ඒ අදහසට කැමති යැයි සිතන්නෙමි.. අකැමති නම් කියන්න.. තව වසර කිහිපයක් බලාහිදීමේ හැකියාව මා තුල ඇත.නමුත් ඒ දිනය මට මැවි මැවී පෙනෙයි..
මංගල ශාලාව ලස්සනට සකසා තිබිය යුතු ය.නමුත් උඩරට සාරිය නුබට ගෙනෙන හැඩ පරදන්නට නම් එයට නොහැකි වනු ඇත.. නුබ නොදන්නවා වුනත් නුබගේ සිනහවත් සමග ඇස් වලින් අහින්සකත්වය ගලා බසි.ඒ අහින්සකත්වයට මම ප්‍රේම කලෙමි.. කරන්නෙමි..අපේ අම්මාගේ සහ මල්ලිගේ මුහුනු සතුටින් පිරෙනු ඇත.. නුබ තුල ඇති ගුන ඔවුන් දන්නෝ ය..තාත්තානම් හැගීම් ප්‍රකාශකිරීමට නොදනී.. සැර පරුශ පෙනුමක් තිබුනාට ඔහු තුල ඇත්තේ ගල් සිතක් නම් නොවේ..
උස කලු ජීප් රියකින් මා මංගල සබාවට පැමිනෙන්නෙමි.මල්ලී පදවාගෙන එනු ඇත..හෙට අනිද්දා ඔහු ලයිසන් ගනීවි..(එදින උදෑසන සිට අර විදියට සහ මේ විදියට චායාරූප වෙනුවෙන් විදිනා නවක වදය අපි off the record තබා ගනිමු) . මන්ද සිහිනයක් නම් සුන්දර විය යුතුම නිසාවෙනි..අපේ මංගල්යය රටම කතා කරනා අයුරින් වියයුතු ය.. කිසිවක් වැඩි වුවත් අඩුනම් නොවිය යුතු ය..මා ගැන කෙසේ වෙතත් නුබ සහ ශාලාවේ අනෙකුත් දේවල් ගැනනම් මිනිස්සු කතා කරාවි..weddings ගැන මට වඩා නුබ දනියි.. ඒ නිසා එදින සිදුවන සියල්ල මා නුබට පැවසිය යුතු නැත.. අවුරුදු දෙකකින් පමන මා නම් මංගල උත්සවයක් තිබුන දිහාවක ගියේ නැත..
සුභ මොහොතෙන් වතුර වීදුරුව බී හෝටලයෙන් පිටවන්නට සිදුවන්නේද ආ ජීප් රියෙන්ම ය..නමුත් හෝටලයෙන් එලියේදී කුඩා කාරයකට මාරු වෙමු..(මොකද කියනවානම් දිග ජීප් සහ තාප්ප මුලු අතර මාගේ සම්බන්දය අපේ සම්බන්දයටත් වඩා හුගාක් දුර දිව යන බැවිනි). drgree ය ඉවර වුනු ගමන් අම්මා මට පොඩි කාරයක් ගන්නට මුදල් දෙන බවට පොරොන්දු වූවා ය.. එය නොතිබුනොත් අපි නැන්දාගේ කාරය ඉල්ලාගෙන යමු..කමක් නෑ නේද??..
මිනිස්සු හනිමූන් යැයි කියා යන්නේ කොහේ හෝ තරු පහක හෝටලයක නැවතී දින කිහිපයක්  home coming දිනය තුරු කල්මැරීමයි.. අපිත් මිනිස්සු නේද..:D ඒ නිසා අපිත් එහෙම්මම කරමු..ඒත් මාසෙකට දෙකකට පස්සේ කොහේ හරි රටකට නිවිහැනහිල්ලේ ගිහිල්ලා එමු.. ඒ රටවල්වල හුලගත් සනීපයි.. ඔයා දෙවෙනි දවසට අදින්නේ සාරියක්ද ගවුමක්ද?..
බැන්දට පස්සේ අපි දෙන්න අපේ කොලබ ගෙදර පදිංචි වෙමු. අම්මයි තාත්තයි ගාල්ලේ ගෙදර නිසා අපිට කරදරයක් නෑ. අනික බැන්දට පස්සේ දෙමව්පියන්ගෙන් ඈත්වෙන්න කියල මතයක් තිබේ. නුබ සහ අපේ අම්මා අතරේ හුගක් ප්‍රශ්න ඇති විය හැකි ය.. මොකද දෙන්නාම එකම ගතිගුන වලට උරුමකම් කියන නිසාවෙනි... නුබ අපේ අම්මා වගේම ලස්සනය... ඒ වාගේ ම පන්ඩිතය... කිසිවෙකු කියන දෙයක් එකවර නොඅසයි..කාර් එකකට අමතරව මට 250 cc බයික් එකකුත් ගන්න ඕන..දන්නවා ඔයා බයික් වලට වෛර කරනවා කියලා ඒත් අපි දෙන්නා හෙමින් නේ යන්නේ..කොලබ ලොකු වාහන එලවද්දී ඔලුව රිදෙනවා අප්පා, අපි පොඩ් කාර් එකක් තියාගනිමු.. party එකක් wedding එකක් වෙලාවට අපේ තාත්තගේ ජීප් එක ඉල්ලගෙන යමු.. 
සතියකට ඇරයක්වත් කොහේ හරි නිස්කලන්ක තැනකට ගිහිල්ලා dinner අරන් එමු..මාසෙකට සැරයක් කොහේ හරි ඇවිදින්න යමු දුරකට.. ඔයා දන්නවානේ මම හරි ආසයි ඇවිදින්න..මට හරි ආසයි ඔයත් එක්ක බයික් එකේ කතරගම යන්න.. ඒක පස්සට දාමු අපි කොහොමත් මාස තුනකට සැරයක් කතරගම යනවානේ... වැස්සොත් ඔයාව තෙමෙනවා... යනවානම් පායන කාලෙක බයික් එකේ යමු..
අවුරුදු තිහේදි විතර අපි පුංචි එකෙක් හදමු..එතකන් අපි දෙන්නත් පුංචි උන් දෙන්නෙක් වගේ ඉදිමු.."තාම ලමයි නැත්ද ??"  "දැන් බැදලා කොයිකාලෙද??" ම්නිස්සු එක එක ඒවා අහවි.. ගනන් ගන්නෙ නැතුව ඉමු .. මිනිස්සුන්ට පිස්සුනේ..ඕන නැති දෙයක් නැහැ..ඔයා ඕවා ගනන් ගන්න එපා..
හිගාක් දේවල් ලිව්වට වඩා ලියවුනා.. අවුරුදු තුනකට කලින් මම මෙතනට වෙනකන් මේ ලියුම ලියලා තිබුනෙ..කොහෙද තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවක් තිබුනාට තැපැල් කරන්න මම ඔයාගේ අලුත් ඇඩ්‍රස් එක දන්න එකක්යැ..වැඩකරන තැනට එවලා ඔයාගේ රස්සාව නැතිවුනොත්. එයා හුගාක් හොද කෙනෙක්ද?.. පරිස්සමෙන් ඉන්න.. පුලුවන්නම් wedding card එකක් එවන්න..මම එහෙනම් නවතිනවා..දැන් ඔයාලගෙ අම්මගේ කොන්දේ අමාරුව කොහොමද?

බුදු සරනයි
මීට:
මම...

Monday, July 16, 2012

සොදුරු සැදෑව


"මොනවද කන්නේ?"
"ඔයාට මොනවද ඕන?"
"මටනම් ඕනම දෙයක්.. ඔයාගෙ චොයිස් එක.. සෙලෙක්ට් කරන්නකෝ"
"ඔයාගෙ අතේ කීයක් තියෙද සුරංග?"
"පිස්සි.. ඕන දෙයක් ඕඩර් කරන්න .. අද මගෙ අතේ සල්ලි තියෙනවා"
"ඔව් ඔව්. ඔයා ජොබ් එකක් කරනවනේ.. අම්මලගෙ සල්ලි නික බොරුවට නාස්ති කරන්න එපා සුරංග.. අනික මට අද ගෙදර උයලා.. අනේ අපි දෙන්නා පොඩි දෙයක් කමු."
"මල්ලි එග් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් එකයි .. වෙගිටබල් චොක්සි එකයි ගේන්න.."
"ඇයි අද ඔයා චිකන් කන්නේ නැත්ද?"
"නෑ.. ඔය කන්නෙත් නැහැනේ.. ඒකයි"
"ඔයා කන්නේ මගේ කටින්යැ. කමක් නෑ ඔයා ඕඩර් කරන්න.."
"නෑ.. මම අද එජිටේරියන්"

ආඩම්බර මුහුන සිනහවෙන් බරවුනි. තවමත් නෙත් යුව මා නෙතු එල්ලයේය.. ලා නිල් සහ කලු දෙවර්ණයෙන් පැහැගත් බ්ලවුස් එක සහ නිල් ඩෙනිම ඇයට මැනවින් මැච් වීය.

" මොනවද බොන්නේ? කෝක්.. සෙවනප්.."
"කෝක් එකක්.. .. ඒකෙත් භාගයක් ඔයාටයි බොන්න වෙන්නේ.."
" ශ්.. ශ්.. මල්ලී..."
"ඔව් සර්.."
"කෝක් බඩි දෙකකුත්."

රාත්‍රී ආහාරයට වේලාවක් නොවූවත් කලුවරනම් යාන්තමින් වැටී තිබුනි.. තරු නොතිබුනද රෙස්ටුරන්ට් එක තුල පිරිසිදු කමක් සහ නිස්කලන්ක බවක් වී ය.. අහස අද ලස්සනය . නමුත් සද නම් දකිනට නැත.. නමුත් තරු මල් ගොන්න ආකාසයේ ලස්සන සිතුවමක් මැව්වේ ය...

" ඉතින් මොකද වුනේ අද.. ?"
"විශේශයක් නැහැ සුරංග.. මට දැන් මේ රස්සාව එපා වෙල තියෙන්නේ.. පාඩම් කරන්නයි ජොබ් එකක් කරන්නයි දෙකක් කරන්න බැහැ.. හරි මහන්සී අදනම්.. ඔයාට බෑ කියන්න බැරි නිසයි ආවේ.."
"සර්.. කෝක් "
"තැන්ක් යූ"
දෑතින්ම සිසිල් බීම බෝතලය දෑතින්ම අල්ලාගත් ඈ බීම බටය මුව තුලට ඔබාගෙන උගුරක් සෙමින් ඇද ගත්තා ය.
" අද සාරියට ලස්සනයි.. "
"ඇයි ඊයෙ ලස්සන නැත්ද?"
"නෑ.. ඊයෙට වඩා අද ලස්සනයි"
"මේ මම වැඩක් අහන්නද?"
"එකට දාහක් අහන්න.. මොකක්ද?"
"නෑ.. නෑ.. එක්කෝ ඕන නෑ..ඔයාගෙ දවස කොහොමද?"
"නෑ.. කියන්නකෝ මොකක්ද කියන්න ගියේ කියල.. ඔය වෙලාවට තමයි මට තරහ යන්නේ.. කියන්න ගිහිල්ලා නවත්තනවා.. එක්කෝ නොකියා ඉන්න ඕන"
"ඕන නැති නිසානේ ඕන නෑ කිව්වේ.. "
"එහෙනම් පස්සේ කියනවද?"
"බලමු"
"මම දෙයක් අහන්නද?"
"හ්ම්"
"මම හෙට මැරුනොත් මොකද කරන්නේ?"
"ඉස්සෙල්ලා එම්බාම් කරනවා.. ඔයාලගෙ ගෙදර ගෙනිහිල්ලා ඊට පස්සේ වලදානවා.."
"මාර විහිලුව ඒක..මම ඇත්තටම ඇහුවේ.."
"මෙච්චර පිස්සෙක් වගේ පස්සෙන් ඇවිත් මාව යාලු කරගත්තේ හෙට මැරිලා මාව තනි කරන්නද?"
ඇගේ ඇස් සහ ජපානයේ කාලගුනය අතර පැවැතුනේ කුඩා වෙනසකි.. ඕනම වේලාවක කලුකර වසින්න හැකි ය.. මම සුපුරුදු පරාජය පිලිගතිමි.
"I'm sorry"
"ආයෙත් කියන්න එපා ඔහොම ඒවා."

සැදෑ ආහාරය සාමාන්ය පරිදි අවසාන වී ය..

**********************************************************************************

"කොතනින්ද බස් එකට නගින්න ඕන"
"අනේ සුරංග මාව විලියම්ස් එක ගාවින් දාන්නකෝ"
"නැගලා පරිස්සමෙන් අල්ලගන්නකෝ"
"අනේ හෙමින් යන්න .."
"හයියෙන් අල්ලගන්නකෝ. මාව විස්වාස නැත්ද?"
*********************************************************************************

" යතුරු පැදියක ගමන් ගත් තරුනයෙක් අද සවස පානදුර සන්දියේදී ලොරි රතයක ගැටී ජීවිතක්ශයට පත්වි ය.."

රූපවාහිනියේ අටේ පුවත් වල හඩ නිවස පුරා ගලාගියේ ය..කෙතරම් උත්සාහ කලත් සුරංග ගේ ජංගම දුරකතනය විසන්දි හඩක් ලබා දෙන්නට වී ය...

********************************************************************************

ලිව්වේ යසියා 

Thursday, July 5, 2012

.. සුරන්ගනාවක් හීනෙන් ඇවිත් ..

"සංසාරේ පුරාවට ආදරේ පතාගෙන ආපුවාම කොහොමවත්ම එයාලව වෙන්කරන්න බැරිලු අසංක"
"ඇත්තට.. කවුද ඕවා දැන් ඔයාට කිව්වේ?"
"මම බ්ලොග් එකක කියෙව්වා"
"ඔයාට පොඩ්ඩක් පිස්සු කියල දැනගෙන හිටියා..ඔයා මෙච්චර බොලදයි කියලා මම තුන් හිතකින්වත් හිතුවේ නැහැ දිනූ"
"එන්න එපා මට බොලදයි කියන්න හරිද?"
"එහෙම නොකියන්න එක හොද හේතුවක් දෙන්න.."
" හේතුවක්ද? හ්ම්... පොඩ්ඩක් ඉන්න.."
" මොනවද හිතන්නේ.. දැන් පන්ඩිතයා වගේ කිව්වේ මම බොලද නෑ කියලා.."
" මම බොරු පොරොන්දු දෙන්නේ නැති එක.."
"මොන වගේ පොරොන්දුද??"
"ඔයාට ගොඩක් දුක හිතෙයි ඒත් අහගෙන ඉන්න... හුගාක් කලක් ගියා මට ඔයාට මේ ටික කියන්න තරම් දහිරියක් හිතට ගන්න.."

මගේ මුලු ඇගම හීතල වෙලා තවම..නෑ ඇගට කිසිම දහිරියක්.. උත්සාහ කලත් බැරිවුනා ඇග හොලවන්න... ඇහිබෝල දෙක විතරක් එහෙ මෙහේ දුවනවා...හිරිගඩු පිපිලා...ඒත් සිද්ද වෙන්නේ කුමක්ද මේ ... හිත වේගෙන් එහා මෙහා දුවන්න පටන්ගත්තා...

"ඇයි හැමදාම ඇස් පියාගත්තාම මගේ නම කියලා කෑ ගහන්නේ?"

ලස්සන සුදු ගවුමක් ඇදගත්ත ඈ මගේ කකුල් දෙක ලගින් ඈදිගත්තා..හතරවටේ කරකැවෙන ෆෑන් එකට ඇගේ වරල සෙලවුනේ නෑ.. ඇයි මේ ලස්සන කෙස් මේ තරම් කීකරු?..

"මම ආසයි දිනූ ඔයත් එක්ක කතාකර කර ඉන්න.."

"ඔයා මේ කරන දෙයින් අන්තිමට වෙන්නේ ඔයා අකාලේ මැරිලා යන එක විතරයි අසංක. අතාත්වික මම ඔයාගේ යටිහිතේ ඇදපු චිත්‍රයක් විතරයි..ඔයා ටිකෙන් ටික වයසට යාවි.. ඒත් ඒකට මම හැමදාම මේ විදියට ඉදීවි.. හිම වැටෙන කාලෙට හීතල වැටේවි.ඒවෙලාවට මට ඔයාව තුරුලුකරගන්න බැරි වේවි.."

ඇහිපිය නොගැහෙන ඒ නිල්පාට ඇස් ගල්ගැහුන මගේ මූන දිහා බලාගෙන හිටියා..මොකක්ද මේ වෙන්න යන්නේ..

"ඉක්මනට හොද කෙල්ලෙක් බලලා යාලුවෙන්න. ජීවිතේ තව හුගාක් දුරයන්න තියෙනවා.. මොන පාරෙන්ද යන්න ඕන කියන එක තීරනය කරගන්න."

"එතකොට ඔයා? ඔයා මම ගාව ඉන්නවද?"

"නෑ.. මම ආයෙත් එන්නේ නෑ..කොච්චර කෑ ගැහුවත් ඔයා , මේ ඔයා මාව දකින අන්තිම දවස වේවි,.. අහසේ පාවෙන්න ඕනම නම් .. ඔය ජීවත් වෙන විදියට ජීවත් වෙන්න.. හැමදාම අහසේ පාවෙන්න පුලුවන්..මුකුත් උරන්න ඕන වෙන්නේ නෑ..මතක තියාගන්න දවසක ඔයාට හීන ලෝකයයි ඇත්ත ලෝකයයි දෙක හොයාගන්න බැරුව අතරමන් වේවි...."


"මට ඕන නෑ මේ ජීවිතය.. මා ඕන වීරයෙක් වගේ මැරෙන්න.. මට ඕන වටිනා මරනයක්"

"යන්න ඉස්සෙල්ල මම එක දෙයක් කියන්නම්. කවුරුවත් කොච්චර හීන මැවුවා කියලා වත්, කොච්චර කැපවීම් කලත් බලාපොරොත්තුවෙන කිසිම දෙයක් ලැබෙන්නෙ නෑ.. ඒකට ලැබීම තියෙන්නත් ඕණ"


"මට දැන් ඔයා වගේ මනුස්සයෙක් එක්ක මේ බොරුවට රගපාලා ඇතිවෙලා. ඔයා මාව මවපු එක ඇත්ත අසංක ඒත්...තවදුරටත් ඔයා මාව පාලනය කරන්න දෙන එකෙන් වෙන්නේ ඔයාට පිස්සු හැදෙන එක විතරයි.."

"ඒත් අපි දෙන්න කොච්චර දේවල් මැවුවද?? කොච්චර නවකතා කොච්චර පරිච්චේද අපිදෙන්න එකතුවෙලා මැවුවද?"

"හැමදේකටම සීමාවක් තියෙනවා.. ඉස්සරහට නොයෑමයි එකතැන ඉදීමයි අතරේ ප්‍රායෝගිකව වෙනසක් නෑ..මම යනවා පරිස්සමට ඉන්න.. මම ආයෙත් දකින එකක් නැහැ.. එත් ඔයාට දවසක මේ ඔයාගේ ඇගිලි තුඩුවලින් ටයිප් කරපු විදියේ කෙනෙක් අහම්බෙන් මුනගැහෙනවා.. එදාට මේ මනංකල්පිත සියල්ල යතාර්තයක් වෙනවා... "

ඇය මගේ පපුව ආසන්නයේ යහනේ වාඩිවෙලා, ආදරෙන් මගේ නලල සිම්බා..ඒත් එක්කම දෙයක් කිව්වා.. මගේ ඇස් දෙකම පියවෙලා ගියා... කාමරේ කරකැවෙන්න වගේ ගත්තා...


"අපේ ජීවිතවලින් එක දෙයක් ඈත් වෙද්දී තවත් දහසක් බලාපොරොත්තු ජීවිතේට එනවා..ඒ හීන සැබෑ කරගෙන ඒ යතාර්තයට ආදරේ කරන්න.."


ලිව්වේ යසියා

Sunday, July 1, 2012

දවසක ආදරයේ හිරවෙනවාලු

"කොට්ටෝරුවත් කෙහෙල් කොටේට ඇන්න දවසට හොට පටලගන්නාවාලු"

ඕක අපි පුංචි කාලේ අපෙ ආච්චි සීයලාගෙන් අහපු පරණ කතාවක්.. නමුත් ඒකාලෙදි නම් ඔය කියන්නේ මම ගැන කියලා හය හතර නොතේරුන මට නම් හාන්කවිසියක අදහසක් තිබුනේ නෑ. කොටනවා කියලා කොලුකමට කියන කෙටීම නොකලත් , මම ඔය කෙටීම කියන එක මෙන්න මෙහෙම අර්තකතනය කරනවා. නව යොවුන් වියේ පසුවෙන තරුණ්යෙක්, පාරෙදි දකින ගැටිස්සියක් එක්ක පෙමින් බැදෙන එක එහෙමත්ම නැත්නම් ඇතිවෙන ආකර්ශණය කියනේ මනුශ්ය ලෝකෙට පොදු සාමන්ය දෙයක්.. ඔය වයසෙදී girl friend කෙනෙක් ඕනය කියලා හැගෙන්නේ තමන් දන්න කියන අයියා කෙනෙක්ට හරි , තමන්ගෙ යාලුවෙක්ට හරි ගෑණුලමයෙක් ඉන්න නිසා මිසක් තමන්ගේ පරපුර පවත්වා ගැනීම සදහා ශක්තිමත් සහකාරියක් හොයාගන්න ඕන කියන කාරණය නිසා නෙමෙයි.. එක කෙල්ලෙක් බෑ කිව්වම තවත් කෙල්ලෙක් ගෙන් කැමතිද අහපු කාලයක් ඉස්කෝලේ ගියපු නැති නැම ගැටයෙක්ගෙම අතීතයෙ තියෙනවා..ඔන්න ඔහොම දකින දකින කෙල්ලගෙන් කැමතිද අහන එකයි මම කොටනව කියපු එකෙන් දැක්කේ..

හැමගෑනු ලමයෙක්ගෙම ඔලුවෙ තියෙනවා හීනයක්. මොකක්ද මේ.. රන්සලු , රන් මාල ඇදලා දෝලාවකින් ගුන යහපත් කුමාරයෙක් එක්ක දීග යන එක..නමුත් ඔය හීනෙම ඕකේ අනිත් පැත්තට පිරිමි ලමයෙකුත් දකිනවා. ඒ ලස්සන කුල කුමරියක් එක්ක විවාහ වෙනවා කියන එක. ඉස්කෝලේ ඉවර වෙන කාලේ එනකොට බහුතරයක් කොල්ලන්ගේ හිත්වල අනාගතය ගැන උර හිස උඩ පැන නගින ප්‍රශ්න අතරින් විවාහය කියන දෙයත් දෙන්නේ පුදුමාකාර වදයක්. ජීව විද්යාව නොදන්නවා උනත් මම හිතෙන ආකාරයට ඕකට හෝමෝන වලත් බලපෑමක් තියෙන්න පුලුවන්..දැන් කොල්ලා කෙල්ලෙක් හොයන්නේ බදින්නම බලාගෙන...

අපේ ජීවිතවලට අහම්බෙන් හම්බවෙන, ඊට පස්සේ දුම් ගහලවත් එලවගන්න බැරි සමහර මතකයන් අයිති උදවියට , අවුරුදු දහනමයක් විස්සක් වෙන කොල්ලෙක්ගේ අනාගතයම වෙනස් කරන්න පුලුවන්..  ඒක හොද නරක කියන දෙපැත්තටම යන්න ඉඩ තියෙනවා..හැබයි එහෙම කොහේවත් ඉන්න කෙල්ලෙක් ඇවිලා මුලුජීවිතයම හොද මාවතකට තල්ලු කරලා ආයෙමත් හුලගේ අතුරුදහන් වෙලා ගියපුවාම මොකක්දෝ හිස්තැනක් හිතක ඉතුරුවෙනවා..ඒ හිස්තැන පුරවන්න වරින් වර ආදේශකයන් භාවිතාකරන්න 
අපි පුරුඩු වෙලා තියෙනවා.. ඒත් ආදේශකටක් හම්බ වෙනවද?? නෑ සිද්ද වෙන එකම දෙය තමයි අර තියෙන හිස්කම වැඩිවෙන එක.. Hollywood Bollywood ෆිල්ම්ස් වලවගේ ඔය යන උදවිය ආයෙත් එන එක නම් විශ්වාස කරන්න අමාරුයි. නමුත් ඒ අය වෙනත් ආදේශකත් එක්ක ජීවිතේ අරගෙනයනවා... සතුටක් එක්ක හෝ නැතුව..

අපේ හිත කියන්නේ පුදුමාකර දෙයක්.. ඒ හිතේ කවුරු හරි ඉන්නවද නැත්ද කියලා අපිවත් දන්නේ නෑ.ඒත් ජීවිතේ සමහර පරශ්න වලට උත්තරත් නෑ...
කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක්ට ආදරය කල පලියට ඒ කෙල්ල ආපස්සට ආදරය කරන්න ඕනත් නෑ. 

ඒත්...

අනේ අපේ ජීවිත කතාවක් හින්දි ෆිල්ම් එකක තිර රචනයක් වුනානම්



ලිව්වේ යසියා 

Tuesday, June 26, 2012

මට මේ ගිහාන් පල්ලා පොරොන්දුවක් වෙන්න

********************************************************************************
"කොච්චර වෙලා බලාගෙන හිටියද??"
"වැඩිය නෑ.. විනාඩි දහයක් විතර..මොකද පරක්කු වුනේ?"
"පොඩි වැඩක් තිබුනා.."
"ඔෆිස් එකේ වැඩක්ද?.."
"නෑ වෙන වැඩක්..ප්ලීස් අහන්න එපා"
"එපා කියනවනම් මට ඕනත් නැහැ. තියගන්න එකයි ඇත්තේ...මහලොකු රහස් ඔයා ලගම.."

ඒ විනාඩි පහක නිහැඩියාව මගේ ජීවිතේ දිගම විනාඩි පහද කොහෙද.. 

"තරහ ගියාද?"
මම නොබිදුනු නිහැඩියාව බින්දා..
"නෑ.. දුක හිතුනා.."
ඇස් පුරවලා කදුලු.. මම දිග හුස්මක් ගත්තා..
"පොඩ්ඩක් ලගට එන්න රහසක් කියන්න.."
"තියාගන්න එකයි ඇත්තේ ඔය බොරු ආදරේ.. මම ආයේ එන්නෙම නෑ හම්බ වෙන්නවත්. බොරුකාරයා.."

දෙතුන් පාරක්ම අත්වලින් පපුවට ගහලා..පරිස්සමට තුරුලු වුනා.. මගෙ පපුව නැවතුනා.. මේ පාර විතරක් නෙමෙයි.. ඒ කෙස් වල සුවද නාහෙන් ඇතුල් වෙන හැම පාරම ඔයදේ වෙනවා.. මම ඇස් දෙක පියාගත්තා..
*********************************************************************************

"ඔයා මේක ලස්සනට ලියලා තියෙනවා ගිහාන්"
"නිකන් බොරු කියන්න එපා හලෝ.. මම දන්නවා මම මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ නෙමෙයි කියලා"
"අපේ මාරවැඩේ මට මෙයාට බොරු කියන්න."
"තෑන්ක්ස්"
මම කට පැත්තකින් හිනාවුනා..
"මම දෙයක් අහන්න කෑ ගහන්නේ නැතුව උත්තරයක් දෙනවද?"
"හ්ම්.. මොකක්ද අද ප්‍රශ්නේ...හරි උත්තරය දුන්නම මට මොනවද දෙන්නේ?"
"ඉස්සෙල්ල උත්තරේ දෙන්නකෝ"

" අර හග් එකක් දෙන සීන් එකක් ලියලා තිබුනේ . ඇත්තටම මට හග් එකක් දෙනකොට ඔයාට එහෙම වෙනවද?"

"ඇත්තම කියනව නම් ඒක හග් එකක් දෙනකොට ව්තරක් නෙමෙයි. ඔයා මගෙ හිත හොරකම් කරන ඕණම වෙලාවක සිද්ද වෙනවා"

ඉදගෙන හිටිය බෙන්ච් එකෙන් මම එහ මුල්ලට වුනා..

" ඔයා මූන බෙරි කරගන්නේ නැත්තම් දෙයක් කියන්නද?"
"මොකක්ද?"
"මට ඔයාව බදින්න ඕන නෑ "
ඇස් වල කදුලු. නාහෙන් හොටු...ගලන්න තියෙන හැම එකක්ම ගලනවා.. වැහි අහස වගේ මූනත් කලුවෙලා..
"ඇයි කියල විතරක් කියන්න"
ඒ මූනෙ පුදුමයක් නෑ.ඒත් මොකක්දෝ අහන්න බලාපොරොත්තුවක් නම් තියෙනවා..
" මම දන්නවා මේ කතාව අහගෙන ඉන්න පොඩ්ඩක් අමාරු වෙයි කියලා.. ඒත් මැද්දට පනිනේ නැතුව අහගෙන ඉන්න..

එදා FB එකේ මුලින්ම අපි chat කල වෙලාවේ මම තුන් හිතකින්වත් හිතුවේ නෑ ඔයා මගේ හිත හොරකම් කරයි කියලා. මතකද ඔයාගෙන් number එක හොයාගන්න මම කොච්චර ගේමක් දුන්නාද. මම ඔය කටහඩට ආස කලා.. ඒ හින්දයි හම්බවෙන්න ආවේ.. දන්නවද අදත් මම නුගේගොඩින් යද්දී මගේ පපුව රිදෙනවා..
  අපි දෙන්නා ගැලපෙන්නේ නෑ ගිහාන්
කොච්චර  ලේසියෙන් කිව්වද ඔයා.. මම 138 න් කොටුවට යනකන්වත් හිටියද? නෑ ..
හේතුව ඇහුවම මොකද කිව්වේ ... නෙලුම් කියපු හින්දලු..ඔයා මට වඩා හුගක් උසයිලු..
 මගුල තමයි.. එහෙනම් නෙලුම්ගේ boy friend එයාට වඩා කොච්චර උසයිද?

මම කවදාවත් පිලිගත්තේ නෑ එදා ඔයා කියපු හේතුව.. මොකද මම දැනගෙන හිටියා ඔයා ගෙ නියම හේතු.
*ඔයා මට වඩා මාස හයක් වැඩිමල් එක
*මම බොන එක

මට කැමති නැහැ කිය කිය ඇයි මගේ ජීවිතේට අයිතිකාරකමක් අරගත්තේ. ඇයි මම ගැන හෙව්වේ.. මට මතකයි එදා රිසල්ට්ස් ආව දවස.. මුලු ලෝකෙම බනිද්දී..
අය්යෝ... ගනන් ගන්න එපා ගිහාන්..  මේ පාර කොහොම හරි ඉන්ජිනියරින් යන්න බලාගෙනම එක්සෑම් කරන්න.. මම දන්නවා ඔයාට පුලුවන්.

කොහේ තිබ්බ අදහස්ද ඒවා. එද ඔයා මාත් එක්ක ඉදපු එක ගැන මම සංතෝසවුනා.

මතකද ඔයා ගත්ත පොරොන්දුව... ඒකත් දිවුරන්න කිව්වේ ඔයා ගැන.. මොකද මම මට ආදරේ නැති බව ඔයා දැනගෙන හිටියා..

මතකද රිසල්ට්ස් ආව දවස..  කවුද මුලින්ම රිසල්ට්ස් බලල මට කිව්වේ..මම රිසල්ට්ස් විස්වාස නොකලට ඔයා ඒවා විස්වාස කලා.
ඔයාට එක හිතක් නැහැ ගිහාන්

කොච්චර ලේසියෙන් කිව්වද ඔයා..

ඔයාව හම්බ වෙන්න කලින් මගේ අතීතය අතෑරලා දාමු...
 ඔයා කවදාවත් මට i love you කියලා කිව්වද??
ඔයාගේ හැගීම් ඔයාගේ හිතේ තියාගෙන හිටියට මම පලිද??
ඔයා කියන්නේ , ඔයාගෙන් නොලැබුනු ආදරේ වෙන කෙනෙක්ගෙන් හොයාගෙන ගිය එක වැරැද්ද නම්.. ගෙනාපු හුස්ම ටික ඉවර වෙනකන් තනිකඩව ඉන්න ඕන කියලද?

බොරු කියන්න එපා ගිහාන් . ඔයා කරන කියන හැම දෙයක්ම මම දන්නවා.

කියලා ඔයා කිව්වට ඔයා හින්දා මම මට ලංවෙන කෙල්ලෝ කීදෙනෙක්ගෙන් ඈත් වුනාද??
ආයෙත් කාටවත් ආදරේ කරන්නේ නෑ කියලා මම තීරණය කලා. ගෙදරින් ගැලපෙන කෙනෙක් හොයලා දෙනකන් බලාගෙන හිටියා.

ඔන්න ඔය අතරේ තමයි ඔයාට ආයෙත් නැට්ට පෑගිලා මම කියන දේවල් පිලිල්ගත්තේ. මගේ ආදරේට වටිනා කමක් දුන්නේ.. කොටින්ම කිව්වොත් හන්ගගෙන හිටිය හැගීම් එලියට දැම්මේ..

මට සමාවෙන්න ගිහාන් . මට ඔයාගේ හැටි වැරදියට තේරුම් ගත්තේ.. මම එක එක්කෙනා කියපු දේවල් අහලා එක එක විකාර ඔලුවේ මවා ගත්තා..

සන්දීපනී මට හුගක් සංතෝසයි ඔයාට ඇත්ත තේරිච්ච එක ගැන . ඒත් අවුරුදු ගානක් බල්ලෙක් වගේ ඔයා පස්සෙන් ආව එකට.. අවුරුදු ගානක් මිනී මරුවෙක්ට වගේ මට කතා කරපුවට.. මොකද වෙන්නේ කියන්න..
බොරු කියන්න ඕන නෑ.. මට ඔයාව අමතක කරන්න බෑ.. මම හුගාක් උත්සාහ කලා පහුගිය අවුරුදු 4 ඇතුලේදී මට බැරි වුනා.. ඒත් මම එක දෙයක් ඉගෙන ගත්තා.. ඒ ඔයා නැතුව ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද කියන එක ගැන..

මේ ලෝකෙ තියෙන හැම දේකටම වඩා මම ඔයාට ආදරේ.. මේ මොරටුව කැම්පස් එක ඇතුලේ මට ඔයා වෙනුවට ආදේශ කරන්න කෙනෙක් හම්බවුනේ නෑ, ඒත් සමාවෙන්න මට..

ඔයාගේ ආදරේ ලබන්න මම මෙච්චර දුක්වින්ද එක අපතේ නොයන්නයි මම ඔයාට ආයෙහ් ලංවුනේ..මට  මම හැමදාම හීන මවපු ඒ ආදරේ මාසයකට හරි විදින්න ආසාවක් තිබුනා.. මම හැමදාම ඔයාට ආදරෙයි. මම ඔයාට බොරුවක් කලේ නෑ.. ඒත් අපි මේක නවත්තමු..

ඒකට හේතු තුනක් තියෙනවා...

* ඔයා මට වඩා වැඩිමල් නිසා ඔයාගෙ ගෙදරින් මට කැමති වෙන එකක් නෑ..
*මම බේබද්දෙක් නිසා බීලා ඔයාට ගහවි.
*මට එක හිතක් නෑ. ඔයාට මට වඩා හොද කොල්ලෙක් හම්බවෙන එක අනිවාර්යයි..

මම මටත් වඩා ඔයාට ආදරෙයි... අපි අදින් මේක නවත්තමු...මට මෙ ගිහාන් පල්ලා එක පොරොන්දුවක් වෙන්න....

"ඔයා වෙනුවෙන් මම එදා වින්ද වේදනාව ඔයාටත් දැනෙන්න පටන්ගත්ත දවසට ජීවිතය නැතිකරගන්නේ නෑ කියලා"


ලිව්වේ... යසියා

Monday, June 25, 2012

සින්ගල් ඔබේ උදෑසන



කුකුලා හඩලන්න පැය විස්සකට කලින්
කන්නට දෙයක් සොයමින් ආවෙම් ගෙදරින්
කුඩයක් යටින් දෙබිඩිව යන කපල් දුටින්
යන්නේ කවදාද මේ ලෙස හඩමි සිතින්..

කදු දෙක මැදින් ගලනා ඇල්ලකි ඈගේ
ඇසි බැමි දෙකම ඇත ඇද කැපුවා වාගේ
ඉටියෙන් අබපු හොලිවුඩ් නිලියක් වාගේ
කට හැර බලන් ඉන්නෙමි රූපය ඈගේ


පෙනුමෙන් කියන්නම් ඈ හරි කට කාරයි
ඩෙනිමක සිටියාට සාරිය හැඩය මවයි
කටකින් අත්වලින් මුහුනෙන්  කතාකරයි
පිස්සුද හැටිද මම ඈතක සිහින මවයි


රෝස සදුන් ජෙස්මින් සුවදක් හමනා
සෙන්ට් පුසුඹ ඇයගෙන් එන්නට ඕනා
දිග හැරි කෙස් කලබ සුලගේ රගපානා
ඈ සනසන්න රැකියා හතරක් ඕනා

බස්නැවතුමේ ඈ කොල්ලෙක් එක්ක සිටී
කොල්ලා මැයට වැඩියෙන් පොඩ්ඩක්ය මිටී
මමයි ඇයයි මැච් වෙයි ලස්සනට හිටී
සිපයියන්ට පොශ් බඩු දෛවයේ හැටී


ඉවසනු හැකිය තනිකම දුක මේරීම
බැහැ ඉවසන්න කුසගින්නේ දලුලෑම
හොද කල ආව දවසට දෙන්නෙමි ගේම
වේටර් මල්ලි මොනවද උදයට කෑම

                                                                                        පැද ගැලපීම යසියා
                                                                          

                                                                                                       



Thursday, June 21, 2012

ඉරිසියාවටද????

ජීවිතය කියන්නේ පටු මාවතක්.. ඕකෙ ඉස්සරහට ගම් දනව් පහුකරගෙන යද්දී අපේ ඇසට හම්බ වෙන සමහර පුද්ගලයන් අපි හිතුවේවත් නැතිව පුදුමාකර විදියට අපේ හිතට ඇතුලු වෙනවා.. සමහරවෙලාවට එයාල අරගෙන එන හුගාක්ම පුංචි මත්කයන් වලින් අපි යන දිශාවම වෙනස් කරනවා..ජීවිතය එක තැන නවතින්නෙත් නෑ. හම්බවෙන හැමදෙනාම අපියන මාවත තෝරාගන්නෙත් නෑ..දෙදෙනෙක්ගෙ අවසාන නැවතුම එකම වුනත් ඒ දෙන්නා එකම මාර්ගයක් තෝරාගන්න ඕනම කියලා එකකුත් නෑ.

නමුත් ඒ අතීතය නිසා වර්තමානය විදවන්නත් බෑ.අපි ඉස්සරහට යන්න ඕන.. ඒ හිතේ ලැගුම් ගන්න අය එකම මාවතක නොගිහින් සමාන්තර මාර්ගයක ගමන් කරලා ආයෙමත් වතාවක් එකට හම්බවුනාම දැනෙන මානසික සතුට කොහොමද?? හුගාක් විසාලයි නේද??..

මතක තියාගන්න ලෝකේ කිසිම කෙල්ලෙක් (ගොඩක් අඩුවෙන්) හිතේ තියෙන දෙයක් කියාගන්න බැරුව එහෙමත් නැත්නම් කොන්ද පණ නැතුව ඉන්න එකෙක් i love you කියනකන් බලාගෙන ඉන්නේ නැතිබව..
ඈතින් ඉදන් හැංගි හැංගි කෙල්ලෙක් දිහා බලාගෙන හිටියට... කවදාවත් ඒ කෙල තමන්ගේ කරගන්න බැහැ.. අමාරුයි...

"පමාව පසුතැවිල්ලට මුලක්ලු"
"වෙලබ ගියාට පස්සෙ ඉස්තාලෙ වහන්න හදන්න එපා"

මොකද ඔය වෙලබ ආයෙමත් ජීවිතේටම ආයෙත් මුන නොගැහෙන්න පුලුවන්...

මට එක ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා..

පලවෙනි පාරටම මූන දැක්කාම හදවත එලියට පනින්නට තරම් දගලපු ..
නොසිතුව විදියකට හිතේ කොනක් වෙන්කරන් රූපය ඇදපු..
"කවදා හරි මම බදින කෙනා මේ වගේ වෙන්න ඕනා" මගෙ හිත කියාපු...
ඒ ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එකට දකුනෙන් in a relationship කියලා එකපාරටම වැටුනාම...
පපුව වේදනා දෙනවා... ඒ ඉරිසියාවටද???

ඒ වුනාට  හිනාවෙලා congradz කියන්න හිතුනේ ඇයි??


Thursday, June 14, 2012

මතකයි මන්දා....


දයාබර පූජා:;

සොදුරු සැදෑවක අතැගිලි පටලාලා
සෙනග පිරිච්ච මංමාවත් දිගේ යන්නකොට...
තනකොල එලපු උද්යානයක හාන්සිවෙලා
නිල් සුදු අහස දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට...
මුහුද පෙනෙන මායිමේ ගලක් උඩට වෙලා..
ඉනවටේ අතදාලා උනුහුමට තුරුල් කරගන්නකොට...
දෙන්නගෙම හදවත් නැවතුනා...
මතකයිද දන්නේ නෑ.........


සාරියක් ඇදගෙන මුලින්ම වැඩට ගිහින් ඇවිත්..
ගාලුපාර අයිනේ වැටකෙයියා ගහක් යටටවෙලා..
"මම ආයෙත් මේ කෙහෙල්මල් රස්සාවට යන්නෙ නෑ"
 මුහුන රතු කරගෙන ඇඩුවාම ඔය නලල් පරිස්සමට ඉම්ඹා...
පලවෙනි පඩියට, මගේ අතේ පාලුව මකන්න, රොලැක්ස් ඔරලෝසුවක් ගෙනාවාම..
"මොන එකකට සල්ලි නාස්තිකලාද? . මම ඔරලෝසු බදින්නේ නෑ"
මම බැන්නා.. දවස් දෙක තුනක් යනකල් කතාකලෙත් නැතුවා..
මතකයිද මන්දා..........


ගෙවල්වලට ආරංචි වෙලා.. දෙපැත්තෙන්ම ගිනිගෙඩි පහත් වෙද්දී...
ඔයා යන එන හැම තනකටම දන්න අය පස්සෙන් එද්දී...
"අනේ අපි පැනල යමු .. තියෙන විදියකට ජීවත්වෙමු"
මගේ අත්දෙක පපුවට තුරුලු කරගෙන කියපු හැටි,
ඇස් රතුකරන් හඩපු හැටි... :) :) :) :) :)
එදා මම බලෙන් ගෙදර එක්කගෙන ගියේ...
ඔයාගෙ අම්මගෙනුයි තාත්තාගෙනුයි අපි බැනුම් අහපු හැටි...
මත්කයිද මන්දා...........


කොහොම මතක් වෙන්නද...
ඒ අපි එකට ඉපදුනේ පෙර ආත්මෙදිනේ..
අද ලෝකය දියුනුයි... හුගක් දේවල් තියෙනවා..
ආදරය පෙන්නන්න... ආදරය විදින්න...
කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්ව සිපගන්න එක අද ලංකාවේ සදාචාරාත්මකයි...
ඉස්සර දේවල් ආයෙත් මතක් කරගන්න...
එනවද කොටුවෙ ස්ටේශන් එක ගාවට...
මම ඉන්නවා මග බලාගෙන හොදද...


මීට...
ආදරනීය සාගර





මවාගත් ලෝකයක ජීවත්වන ඇයට ලියන්නමි

යුවතියක් තමන් මේ ලෝකේ අන්තිමටම විශ්වාස කරන්න සූදානම් පිරිමියා ගැන මේ තරම් කුතුහලයක් ඇයි??

අපේ ජීවිත හරියට මම මුහුද වගෙයි. ඈතින් දැක්කාම මහ මුහුදෙ උනුහුමට ගිලෙන්න හිතෙනවා..ඒත් ගිලුනාම ආයෙත් ඈතට එන්න පුලුවන්ද?
වාසනාවයි දයිවයයි මත වෙනස් වෙනවා...

"මම කලාකාරයෙක් මිසක් ජනමාඳ්යවේදියෙක් නෙමෙයි..."

මේ දෙන්නාගේ තියෙන්න ඕන වෙනස මොකක්ද?
ජනමාද්යවේදියා තමන් දකින් දේ ඒ විදියටම තවත් තැනක නිරූපනය කරනවා..
ඒත් කලාකාරයා: තමන්ට අතට අසුවන අමුද්‍රව්ය  ඇසට දකින්න ප්‍රියයි කියලා තමන්ට හැගෙන ආකාරයට වෙනස් කරනවා... ඒ නිර්මානයත් හරියට තේකක් වගෙයි.. කොච්චර කිරි ඕනෑද.. කොච්චර සීනි ඕනෑද කියන එක... බොන පුද්ගලයා මත වෙනස් වෙනවා...

සමාජයයේ ගොඩක් කලාකාරයන්ට පිස්සු ඇයි??

ඒ එයාලා අනිත් අය සම්මත කරගත්ත ඇස් වලින් නැතුව තමන්ගේ ඇස්වලින් ලෝකය බලන හින්දා...
අද මහා ලොකුවට අපි ඉගෙන ගන්න බර වචන කිව්ව ගොඩාක් විද්යාකාරයොත් ඒකාලේ පිස්සෝ කියලා හංවඩුගැහුනාලු...

ඒත් කලාකාරයා සර්වසම්පූර්නයි කියන්න මම උත්සාහකරන්නේ නෑ.. කලාකාරයත් මනුස්සයෙක්.. මිනිස්සු වැරදි කරනවා.. වැරදි කරන්නේ මිනිස්සු විතරයි...ඒ උන්ට තර්කාන්විත මොලයක් තියෙන හින්දා... අනිත් සත්තු බොහොමයක් උපතින්ම දැනුම අරගෙන එනවා... මනුස්සයා දැනුම කාගෙන්හරි උකහාගන්නවා..ඒකනේ සත්තු ස්කෝලේ යන්නේ නැත්තේ....

අපි ලියන හැමදෙයක්ම 100%ට 100ක් මනඃකලිපිත නෑ.. එහෙම වුනාම ඒකේ කිසිරහකුත් නෑ.. ඒත් ජීවිතේ යම්කිසි අත්දැකීමක් එක්ක ලියන දෙයක් ඒ විදියට අපි ලියන්නෙත් නෑ,, සමහර වෙලාවට අනුන්ගෙන් හොරකම් කරගත්ත ලෝක වල අපිට ජීවත්වෙන්න සිද්ද වෙනවා...අපිට කොච්චර තිබුනත් අනුන්ගෙ පිච්චියක තියෙන වටිනාකම අපේ පිච්චියට වඩා වැඩියි..


අවසානයට මම මෙහෙම ලියනවා...
ඔයා නැතුව මේ ලොකේ ඕනම කෙනෙක් මම ලියන මොකක්හරි ඇත්තක් හැටියට හිතනවා නම් මම දෙආකාරයකින් සංතෝස වෙනවා...
* මගේ හිගන බ්ලොග් එක කියවන එක ගැන..
* මට කියන්න ඕන වුන එයාලට ඇසීම ගැන..

ඒත් ඔයා මම ලියන ලිපියකින් මගේ personality එක අර්තකතනය කරන්න යනවානම් වැරදි විදියකට.. මම සංතෝසවෙන්නේ එක අකාරයකින් විතරයි...

""ඒ ඔයා මගේ බ්ලොග් එක කියවන එක ගැන"







..ලෝකේ හොදම සහ නරකම මනුස්සයා නොවන මම..

යසියා



Friday, June 8, 2012

ගුබ්බෑයමේ ඈ

"ඇයි මාව බලන්න හැමදාම එන්නේ"
"පන්සලකට එන අයගෙන් එහෙම අහන සිරිතක් තියෙනවද?"
" ඉදා මේක පන්සලක්යැ?..ගුබ්බෑයමක් මිස.."
තෙල්පාට කම්මුල් වල ගැසුනේ ය. ඇස් පුන්චි වූයේ ය. ඈ හදවතින් සිනාවූවා ය.
"ඔයාගේ උපන්දිනේ කවද්ද?"
"ජාතක කරපු අම්මව දන්නේ නැතුව මම කාගෙන්ද මල්ලී ඒක අහගන්නේ"
මා මුව ගොලු වී ය. සමහරක් ප්‍රශ්න වලට උත්තර සෙවීම හුදෙක් කාලය කා දැමීමක්ම  පමනි. 

අගල් පාලහෙන් පාලහ කවුලුවෙන් මුලු පරිසරයම අපූරුවට දිස්වෙයි. ආන්ඩුවෙන් සෑදූ ගල්බැම්ම නොවෙන්නට  මේ පැල්පත තිබිය හැකිද?. තිබෙන්නටත් පුලුවන.. 

" සල්ලි නැත්නම් යකෝ .. මොන රෙද්දකට *** ලොවින්න එනවද..."
දිය රෙද්දකින් පමනක් සැරසුනු වැඩිහිටි කතක් බෙරිහන් දෙයි. මගේ සියොලග හිරිගඩු පිපුනි.ඇයට නම් ගානක් වත් නැත.
" ඕක මේ පැත්තට සාමාන්ය දෙයක්.."
ඈ ට පරසිත් කියවිය හැකිද? මා අසන්නට හිටි ප්‍රශ්නයට අසන්නටත් පෙර ඈ පිලිතුරු දෙන්නේ කෙසේ ද?. දයිවයේ තවත් මායාවක් වන්නට ඇත.

"අදවත් කරනවද මොනවහරි"
"නෑ..මුකුත් එපා"
"එහෙනම් සල්ලි වියදම් කරගෙන එන්නේ මොන මගුලකටද?"
" දන්නෙ නෑ"

"ආයෙත් මෙහෙට එන්න එපා බුදු මල්ලි"
"අකමැත්තෙන් නේද කියන්නේ?"
"ජීවිතේ සමහර තීරන අකමැත්තෙන් වුනත් ගන්න සිද්ද වෙනවා.."
"ඒ ගන්න තීරනය වැරදි එකක් වුනොත්?"
"අවලන්ගු කාසියක මුද්‍රිත වටිනා කමේ මොන පලක්ද?"
" ඇයි එහෙනම් ඇස්වලට කදුලු ආවේ.. මම අහලාතියෙන විදියටනම් ඔය ඇස්වල කදුලු නෑ කියල.."
"කලුවරේ ඉන්න ගෑනියෙකුට කලාමැදිරි එලියෙනුත් පුදුම ආලෝකයක් ලැබෙනවා. ජීවිතයට අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ලැබෙනවා.. ඒත් කොච්චර ලස්සනට හීන දැක්කත් මම ඉන්න මඩවගුරෙන් ගොඩ ඒමක් නෑ.."
" ඉතින් ..."
" ඔයා ඔය සිදු ශර්ට් එකේ මඩගාගන්න එපා. ඒකයි කියන්නේ.."
"එතකොට ඔයාට කස්ටමර් කෙනෙක් අඩුවෙනවනෙ"
"ඔයා මට කස්ටමර් කෙනෙක් නෙමෙයි. පහුගිය ආත්මෙ ඔයට මම දුන්න නය මොකක්ද?"
"මම කාගෙන්වත් නය ගන්නෙ නෑ"
පැත්තක වූ සටහන් පොතත් පෑනත් බෑගයට ඔබාගතිමි.
" මෙතනට එන අනිත් හැම එකාම කොපුවක් අරන් ඇවිත් වේදනාවක් දීලා යනවා. ඒත් ඔයා චොකලට් එකක් අරන් ඇවිත් ඒ වේදනාවල් ඔක්කෝම අරගෙන යනවා."
"පරිස්සමෙන් ඉන්න. මම යන්නම්.. ගොඩක් වෙලාවට මම ආයෙත් එන එකක් නෑ"

ඈට දැන් විසි පහක් ය. අවුරුදු තිස් පහක පෙනුම මේ ගුබ්බෑයමෙන් ඈ හිමි කරගත් එකම දෙය නොවෙයි. මීලග සති අන්ත පුවත්පතේ මාගේ නමට ඉහලින් ඇගේ කතාව පලවෙනවා ඇත. නමුත් හුදෙක් එවන් පිටුවකින් ඇය වන් දහසකුත් කාන්තාවන්ගේ ආත්මය පවිත්‍ර වේවිද?? නැත. ඇය වෙනුවෙන් අපට කරන්නට කියා කිසිවක් නැත. ඇය නම් මියගොස් හමාරය. ඇය වැන්නවුන් සමාජයෙන් සම්පූර්නයෙන් නෙරපා දැමිය නොහැක, නමුත් මා පියා නොදැන ඉපදෙන්නට ඉන්නා පුන්චි උන් ගනන අඩු කීමෙන් ඇය මෙන් දුක් විදින්නියන් ප්‍රමානය අඩු කරගත හැකි ය.

(මෙය හුදෙක් මන්ඃකල්පිත අපුකල්පනයක් ඇසුරෙන් ලියන ලද්දක් පමනය)

Friday, June 1, 2012

පස්සේ දවස



අවුරුදු ගානකට පස්සේ, ඉස්සර ආවගිය ඒ මංමාවත් වලින් යනකොට දෙපා පටලැවෙන්න පටන් ගත්තා..
මොකක්දෝ අඩුවක් දැනෙන්න ගත්තා...

මේ ජනපදය කො‍යිතරම් දියුනු වෙලාද?? හිතාගන්නවත් බැරි තරම්.
කාගේ හරි උසස් පෙල පංතියක් ඉවරවෙලා.. ඇලපාර දිගේ පෝලිමට බස් නැවතුම්පොල දිහාවට කොල්ලො කෙල්ලෝ ඇදෙනවා...ඉස්සර පුරුද්දට ඒ මූනු අතරේ ඉස්සර හෙව්ව මූනක් හොයන්න ගත්තා..
අපි ඇවිදිද්දී කාලය දුවනවා කියාඅ තේරුම් ගන්න විනාඩියක් විතර යන්න ඇති..
මූන දිහා බලාගෙන ඉදිද්දි පුංචි කෙල්ලෝ ඔරවගෙන යන හැටි.... :)

මේ හරියෙ ඉස්සර නිතර ගියපු කඩයක් තියෙනවා. හෙමිහිට ඒ කඩය ඇතුලට ගොඩ වැදුනා..පුරුදු වේටර් අයියා නම් පෙනෙන්න නෑ.. කැශියර් එක ගාවට ගියා මම...

"අයියේ ලයිට් එකක් දෙන්න"
"හතලිස් හයක් දෙන්න... ආ මෙන්න... හැබැයි කඩේ ඇතුලෙ බොන්න එපා"
"හරි අවුලක් නෑ"
"ඔයා කොහෙද කලින් දැකලා නෑ"
"මම මේ පැත්තේ නෙමෙයි. අයියා"

මම ගත්තු එකත් පත්තු කරගෙන එලියට ඇවිත් පාරෙ යන ලමයින්ට නොපෙනෙන්න ගහකට මුවා වුනා..

ඉස්සර පංති යනකාලේ ට හිත දුවලා ගියා...
මුලු පංතියෙන්ම අහිංසකම කෙල්ලට මම කොයිතරම් වදයක් වෙන්න ඇත්ද? ඒ අහින්සක ඇස් මම හින්දා කොච්චර තෙත්වෙන්න ඇත්ද?

මගේ මූනට පුංචි හිනාවක් ආවා.

ඒ ඇස් මගේ ඇස්  අහම්බෙන් හම්ඹවුන දාට දෙනම විනාඩි කීපයකට ගල් වෙච්ච හැටි. උදෙන්ම ඇවිත් පන්තිය ඉස්සරහට වෙලා එයා එනකම් බලගේන හිටිය හැටි..
මගේ මූන දැක්කම ඒ මූණ බිම බලාගෙන පන්තිය ඇතුලට යන හැටි?..
මැවිලා වගේ පේන්න ගත්තා...
ඉදලා හිටලා පන්තියට නාවම කොච්චර නම් දුක හිතුනද?
ඈතින් ඈ එනව දැක්කම චන්ඩිකම් බල්ලට ගිහිල්ලා මුලු ඇගම යකඩයක් වෙලා යනවා...
උස්සගෙන ඉන්න ශ්‍ර්ට් අත් ඉබේම පල්ලෙහාට යනවා...

පංති ඇරෙන්න ඉස්සෙල්ල ඒ මූන  බලන්න ඕනවට පංතිය ඉවරවෙන්න විනාඩ් දහයකට කලින් පංතියෙන් නැගිටල එද්දි යාලුවො හූ තියන හැටි..කාටද හූ තියන්නේ කියාලා බලන්න එයා හැරිලා බලද්දි ඒ දිහා බලලා හිනා වුන හැටි ... මේ පපුවෙ පන තියෙනකම් අමතක වෙන එකක් නම් නෑ..

ගොම්මන් කලුවරේ එයාගේ ගෙදර තාපේ අයිනට වෙලා ඒ මූනෙ හෙවනැල්ලක් වත් දකින්න පෙරුම් පිරුව හැටි...

කොච්චර නන්නත්තාර වෙලා හිටියත් ඒ කාලේ පුදුමාකර සුන්දරත්වයක් හැංගිලා තිබ්බා.ආකර්ශනයක්ද ආදරයක්ද නොදැන පිස්සෙක් වෙලා හිටියා.. එයාගෙ නමේ මුල් අකුර අතේ කපාගෙන ප්ලාස්ටර් ගහගෙන හිටිය හැටි..:)

දෙවන වර උසස්පෙල පන්තිවල අවසාන දවසෙන් පස්සෙ ඒ මූන දැක්කෙම නෑ.මොනවා කරනවාද කියල දන්නෙත් නෑ..ඒත් අඩුගනනේ වචන දෙකක් එයාත් එක්ක අවසන් දවසේ කතා කලා...
"පොඩ්ඩක් කතාකරන්න පුලුවන්ද:?"
"සොර් අද බෑ ... තාත්තා එනවා.. පස්සේ දවසක කතා කරමු"

අවුරුදු තුන හතරක් ගතවුනා.. ඒ පස්සේ දවස අද වෙනකම් උදාවුනේ නෑ...

(පස්සේ දවසක් උදාවෙනකන් බලා ඉන්න මම යසියා)

Sunday, January 1, 2012

මොකක්දෝ දෙයක අඩුවක් දැනෙනවා..

"හැමෝටම සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා..."

2011 කියන්නේ මටනම් හුගාක් දේවල් ගෙනල්ලා දුන්නු වර්ශයක්..මට ජීවිතේ අලුත් මාවතක්.. අලුත් හීනයක් දකින්න පුරුදු කරපු අවුරුද්දක්. ඒත්. 2011 ඇතුලෙත් මොකක්දෝ අඩුපාඩුවක් හැන්ගිලා තිබුනා කියලා හැමදාම මට දැනුනා..

ඒ දේ මොකක්ද??
මොන මගුලක්ද කියල අමතක කරන්න හිතුවත් අමතක කරන්න බැරි දෙයක් තිබුනා..
අඩුව පුරවන්න වෙන කෙනෙක් ගේන්න හිතුනත්.. වෙන කෙනෙක්ට ලන්වුනාම තව තවත් අඩුව දැනෙන්න ගත්තා...
2009 දි කෙනෙක්ගෙ ආදරයත් අරන් 2010 ට ආවා...
මගේම වැරදි නිසා 2010 දි ඔයා මාව ගැටගහගෙන ඉදපු බැම්ම ලිහලා දාලා,, මට යන්න කිවුවා...
2010 දි ඔයාගේ අඩුවත් අරන් 2011 ට ආවා...
2011 දි මට ඔයාට දුන්න පොරොන්දුව ඉශ්ට කරන්න පුලුවන් වුනා.. ඒත් එතකොට මම පරක්කු වැඩිද කියලත් හිතුනා...පලවෙනි පාරට මේ ගමන එන්න කලින් එයාර් පෝට් එකේදි ඔයාගෙන් කෝල් එකක් ආවා...
"අදුරගන්න පුලුවන්ද මාව?"
ඇස් වලට කදුලු ආවා.. මගෙ හිතට ගෙදර මිනිස්සු දාලා යන එක ගැනවත්.. මගේ දේවල් වලින් ඈත් වෙන එක ගැනවත් කිසිම දුකක් දැනුනේ නෑ. අවුරුදු දෙකකට පස්සේ ඔයාගේ කෝල් එකකට ආන්සර් කරන්න පුලුවන් වෙච්ච සතුටට මට එන්න කලින් අම්මගෙයි තාත්තගෙයි කකුල් දෙක අල්ලලා වදින්නත් අමතක වුනා..මම කොයි තරම් ඔයාට ආදරය කලාද කියල මට වැඩිපුරම දැනුනු දවසක් තමයි ඒ..
"මෙහේ දි වගේ පිස්සු නටන්න එපා ...ඉගන ගන්න එක හරියට කරන්න.අනේ ප්ලීස් ... බොන්න එපා යසිත..."
තව කොච්චර දේවල් කිව්වාද?...ඒ කටහඩමයි පොඩ්ඩක් වත් වෙනස් වෙලා නැහැ...
ජීවිතෙ එකපාරක් විතරක් දැක්ක..ඒත් අවුරුද්දක් විතර උදේ හවස දැහුනු කටහඩකට මෙච්චර ආදරය කරන්න පුලුවන්ද?...
ඔහොමින් කොහොම මාසයක් දෙකක් ගෙවිලා ගියා.. ගොඩක් බිසී දවස් ටිකක්..සැප්තැම්බර් 25.. මගෙයි .. මල්ලිගෙයි උපන්දිනය.. මට මෙහේ නම්බර් එකට මැසේජ් එකක් ආවා... විශ් කරලා....
ඇයි මාව අමතක නොකලේ?????...
මම  එයාගෙන් කීපාරක් ඇහුවද??... මම හිතන්නේ ඒක මේ ලෝකෙ තියෙන උත්තරයක් නැති ප්‍රශ්නවලින් එකක්...

අගෝස්තු වල සති දෙකකට ආයෙමත් ලංකාවට යනවා මම.. ආයෙත් ආපහු එනකොට නැවතත් එයාර් පෝර්ට් එකේදි කෝල් එකක් එනවා...එදානම් පැයක් විතර කතාකරනවා..
" අනේ ප්ලීස් මට බනින්න .. ප්ලීස්"
මම කාගෙන් වත් බැනුම් අහන්න ආස කෙනෙක් නෙමෙයි.. ඒත් ඔයාගෙන් බැනුමක් අහන්න කොච්චර ආසා කලාද?
"මැට්ටා.. මෝඩයා...පිස්සා"
කියලා බනිනකොට කොච්චර ස්වීට් ද?.

මට මගේ ජීවිතේ හුගාක් දේවල් ලැබුනේ පරක්කු වෙලා.. ඒත් ....

ඇයි හැම තිස්සෙම එකම කෙනෙක් ගැන විටින් විට හිතට එන්නේ...???

ඔයාට සුභ අලුත් අවුරුද්දක් යසින...මේ අවුරුද්දෙවත් පාඩම් වැඩටික  හරියට කරන්න...

ෆේස් බුක් එකට එයාගෙන් මැසේජ් එකක් ඇවිල්ල තිබුනා...

ඔන්න මම සේරම දේවල් අමතක කරලා .. 2011න් ඔයාගේ මතකයන් විතරක් අරගෙන 2012 අවා...
2012 ත් 2011 වගේම පපුවේ හිස්කමක් එක්ක ගතකරන්න සිද්ද වේවිද???

ඔයාටත් ඔය හිතේ තියෙන පන්ඩිතකම් නැති සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා...
පරිස්සමෙන් ඉන්න මගෙ කෙල්ලෙ...