ආව එවුන්

Sunday, June 26, 2011

ඔන්න මම කාලෙකින් ආයෙත් වැඩට බැස්සා.....අද ඉදන් පුලුවන් හැමදාම මොනවම හරි බ්ලොග් එකට දාන්නයි ඉන්නේ...

අන්තර්ජාලගත වෙන්න තිබ්බ අපහසුතානුයි...කම්මැලිකම්යි නිසා.. ෆයර්ෆො‍ක්ස් අමතකම වෙලා හිටියෙ..
දැන් හරි හොදේ... මතක් වුනා.....
මම ආයෙත් ලියනෝ....


මේක ප්‍රේමවන්තයෙක් සහ ප්‍රේමවන්තියක් අතරෙ ගිය කතාබහක්....

"ඔයා අන්තිමට හිනාවෙච්ච දවස මතකද?"
"නෑ..ඇයි?"

"ඔයා අන්තිමට අඩපු දවස මතකද??"

"අපොයි ඔව්..  ඒදා අමතක වෙන්න මම මැරිලා ඉපදුනාද?"

"කවදද ඒ??"
"අනේ මේ... දන්නේ නෑ වගේ අහන්න එපා හොදද.."

"ඔයා වැඩියෙන් ආස අඩන්නද හිනාවෙන්නද???"

"අඩලා හිනාවෙන්න"
"ආහ්.. එහෙනම් හිනාව කදුලට සාපේක්ශව අර්තකතනය කරන්නද හදන්නේ?"

"ඔයාට වගේ මට පිස්සු නෑ එහෙම කරන්න"

"එහෙනම් හේතුව කියන්නකෝ"
"කියන්නම් හැබැයි හිනාවෙන බෑ හොදේ"
"සත්තයි හිනාවෙන්නේ නෑ... කියනකෝ ඉතින්"
"ඔයා මාව හිනස්සන වෙලාවට මාව ආර්මාර්තකාමී වෙනවා..ඔයාගෙ අහින්සක හදවතින් කියන දේවල් කන් දෙකෙන් පිටවෙලා යනවා...
ඒත්.
ඔයා මාව අඩවන වෙලාවට ඔයා මාව සංතෝසෙන් තියන්න කොච්චර දේවල් කාලද මතක් වෙලා මට ඔයා ගාවට දුවගෙන එන්න හිතෙනවා"

"ඒ කියන්නේ ඔයාට මාව ඕන වෙන්නෙ අඩන වෙලාවට නලවන්න විතරද?"

Saturday, June 18, 2011

සිහිනයක් අභියසදි ඇයි මේ තරම් වේදනා?????

අවුරුදු ගානක් ඒ ලෙවෙල් පන්තියේ දුක් වින්ද මිලියනගානක් අතරින් සිහිනයය සැබෑකරගත්ත කිහිප දහසටත් මොකට සිහින සැබෑ වුනාද කියල හිතෙන කාලයක් මේ........

අනුන්ගේ අත්දැකීම් මොකටද අප්පා... මම මගේ අත්දැකීම් එක්ක මේක ලියන්න හදන්නේ... ටිකක් ඇඩ් එකක් වේවි....ගනන් ගන්න එපා හොදෙයි....


පලවෙනි පාර ගනිත අංශයෙන් විබාගය ලියලා ගියා මම SLIIT එකට... ගිහින් සතියයි... රිසල්ට්ස් ආවා.....
"SSF"
හුටා.....මැත්ස් ෆේල්....
අම්මගෙන් ඇහුවා අම්මේ මොකද කරන්නේ??
අම්ම කියපි ....
"වරෙන් පුතේ ගෙදර"
මම ආවා....ආයෙත් ඒ ලෙවල්ස් කරන්න........
(ඒ ඇත්තෝ මම ගෙවපු ගානෙන් 90% ක් ආපහු ගෙව්ව එකට පින්....)

 ඊට පස්සෙනෙ ආතල් වෙන්නේ....
"මොකද ලමයෝ වුනේ??"
"පොඩි කාලෙ කොහොම හිටිය ලමයින්ද???"
"වැටුනු යාලුවො හරි නෑ "
"පන්ති ගියේ කා ගාවටද?"
"කොහොම හරි මේ පාරවත් විබාගෙන් පාස් වෙන්න බලන්න"
"මොන දේ කරන්නත් ඒ ලෙවෙල් තියෙන්න ඕන"

ගෙදරට එන .. දකින හම්බවෙන..හැමෝම අහුවෙයි කිව්වෙයි විබාගෙ ගැනමනේ...

සිංහයෙක් වුනත් ලෝම නැතුව දිවියෙක් වගේනේ
කියන ඕන දෙයක් අහාගෙන මමත් හිටියා....

ඊ ලගට නියම ෆන් එක...
යන්න එපායැ පංති...
"හූ"
"අඩෝ අන්න ඩිග්‍රී කරන්න ගියපු එකෙක් ආයෙත් පංති එනෝ"

නස්තාර් කතා කෝටියයි.....

හැමදාම පුරුදු කොට කලිසමයි ටී ශර්ට් එකයි ඇදගෙන මහ පාරේ මාව දැක්කාම...දන්න කියන මිනිස්සු...

"අතට පයට සේරම දේවල් දීලත් අන්තිමට ඉගෙන ගත්තේ නෑ"
"රස්තියාදු කාර ලමයි"
"පවට ඉපදෙන දරුවොනේ දෙමවු පියන්ගේ  අවාසනාව"
"දුවේ... උබ එහෙම යන්නෙ නෑ ආයෙත් ඕකත් එක්ක කතාවට"


අපෝ මට ඇහෙන්න කිව්ව කතා....


හැබැයි දෙවෙනි පාර රිසල්ට්ස් ආවම බලන්න ඕන අම්මගේ කතාව....
"BBBක් ගත්ත එක හොදයි... ඒත් මදිනේ.. අපි ඒකාලේ කිව්ව දේවල් ඇහුවේ නැහැනේ...තව මහන්සි වෙන්න තිබුනා"
අම්මට පලවෙනි පාර මගෙ රිසල්ට්ස් අමතක වෙලාද කොහෙද???
පව් අප්පා ... වයසක මිනිස්සුනේ....

යාලුවොන්ට රිසුල්ට්ස් කිව්වාම...
"අනේ පලයන් බොරු කියන්නේ නැතුව"

අර ඉස්සර ගූ ටෝක්ස් දාපු මිනිස්සු...
"පුතාගෙන් ගියපාරම අපි ඔය ප්‍රතිපලේ බලාපොරොත්තු වුනා"

වෙනදා මූනවත් නොබලපු ගෑනු ලමයි..
"ආ... යසියා... කොහොමද???..."

ඔහොම ඔහොම ඉදලා ආවා යන්න දවස් දෙකක් තියලා ගෙදරට නායකත්ව පුහුනුවක්ද මොකක්ද එකක්....
"හිකේයියා... හැදුනානේ කොන්දේ අමාරුවක්...ඒකටත් පොල්ල"
එස් බී මාමා පත්තරේට කියල තිබුනා....මෙන්න මෙහෙම

"මේ අපේ රටේ දරුවෝ...නායකත්ව පුහුනුවට නොගියා කියලා විශ්ව විද්යාලයට යන්න අපි බැරිකරන්නේ නෑ"

අනේ එස් බී මාමා බුදු වේවා...

මට කැම්පස් යතෑකි...

ඊයෙ ආපි ලියුමක්....

"university of colombo"
"physical science"

එල එල...

අඩේ මමත් දැන් කැම්පස්....

ජුලි 20 වාර්තාකරන්නලු...ලියුම් කියුම් පොට්ටනියකුත් අරගෙන.....
වැඩිදුරක් නෑ 120KM නේ.....පැය තුනේ ගමන....

අඩේ ඊලගට තව මොකක්ද විබාගයක්ලු...

"කඩ්ඩයි...කොම්පූටරෙයි"
"බුකිය ගැනත් අහනවද ??"

 අනේ අප්පා.... ඔන්න ඔය වෙලාවට තමයි හිතෙන්නේ.....

"මොන කරුමෙකට කැම්පස් සිලෙක්ට් වුනාද කියලා"

මොනවා කරන්නද?... දැනට කැම්පස් යන්න වෙනවා....

පොලීසියට ආයෙත් උප පොලිස් පරීක්සකලා ගන්නේ ලබන පෙබරවාරිනේ..???

එතකන් කැම්පස් යනවා...කොහොමත් මොනව හරි කරන්නත් එපායැ.....






කැම්පස් යන්න බලන් ඉන්න මම
       යසියා


Monday, June 13, 2011

!!කොන්ඩයට වුනු වින්නැහියක්!!!


පොශ් කොල්ලෙක් වෙන්නට හිතාගෙන යසියා ඊයෙ උදයෙන් ගියාලු සැලෝන් එකකට.... ගිහින් ඇහුවම මොනරු තොගයක් ඉල්ලපි ...
"හෙට එන්නාන් අයියා"

කියාගෙන මම ආවා එන්න..

මගදි දන්න කියන බුවෙක් සෙට් වුනාලු නේ?

"මචන් කොන්ඩේ ස්ට්‍රේට් කරන ක්‍රීම් එකක් දන්නවද"
ඌ කියපි නමක්...මොනරබාගෙකින් ශේප් ගනනම්..

"අතන කඩේ තියෙනවා මගේ නම කියපන් අඩු කරලා දේවි"


ගුටි කන්නත් හරි ගිහින් අල්ලුවා...

ඌ මොකක්ද පෙට්ටියක් ගෙනත් දුන්නා..

ආහ් කියල මමත් ඕක අරගෙන ගෙදර ආවා...

ඕන් කොල්ල ගෙදර දොරත් වහගෙන තුවායට බැස්සා..
(කැතවිදියට හිතන්නෙපා ඕයි)

අර පෙට්ටියෙ තිබ්බ ටියුබ් එකකුයි තව මොකක්දෝ ක්‍රීම් පැකට් දෙකකුයි..

මුලින් කරන්න ඕන ටියුබ් එක ඔලුවේ උලලා ... මට ඕන විදියට කොන්ඩේ හදාගෙන හිටියා මිනිත්තු හතලිස් පහක්ම...
ආන් කියන්න අමතක වුනා...
ඒ විනාඩි පහේදි මම උනුවතුර බාල්දියක් හදාගත්තනේ...

ඔන්න ඒකෙන් අර ටියුබ් එකෙන් ගාපු එව්වා හෝදලා, පිහිදාගත්තා,,
ලගට අර ක්‍රීම් එකටත් ඔය වින්නැහියම කොලා....

"අඩේ එල එල"
මම ඉතින් ඔය වීරක්‍රියාව සේරම කලේ කොන්ඩේ වගේද පන්සීය කියල බලාගෙන..
 වැඩේ ගොඩ බන්....

මම ගියා නිදාගන්න...


ඔන්න කොන්ඩේ හැටි...

මොන මගුලක්ද කියලා...

හෝදගත්තා මම කොන්ඩේ...

වතුර ටිකක් දාලා පිහිදැම්මා විතරයි...
 

ආහ් ඔය ඉන්නේ කොල්ලා වගේ....


කොන්ඩෙ නම් දැන් ස්ට්‍රේට් එත් තෙතට තියෙනකන් විතරයි...

වේලුනාම පෙරද නොතිබුන ගානට කර්ල්.....


නොදන්නා මගුලක් කරන්නට ගොස් කොන්ඩය අනාගත් මම
යසියා

Saturday, June 11, 2011

!!යසියා නම් දාර්ශනිකයා මෙසේ පැවැසූ වගයි!!

"ඔබ කවුරුන්දැයි දෙවියන් වහන්සේ තීරනය කර ඇතත් ලෝකයා නුබ කවුරුන්දැයි දැන ගන්නට නම් නුබ සතු දෙවියන් වහන්සේගේ දායාදය ලෝකයාට ප්‍රදර්ශනය කල යුතුය"

පොඩි කාලෙ ඉදන් මට පුංචි පිස්සුවක් තිබුනා..
"මම හිතාගෙන හිටියෙ මම මනුශ්ය ස්වරූපයෙන් ඉන්න දෙවියෙක් කියලා"

එහෙම හිතන්න හේතුවක් තිබුනා..මට පුන්චි කාලෙ ඉදන්ම පුරුද්දක් තිබුනා. මොකක් හරි පුංචි දෙයක් දැක්කම ඒදේ මගේ කරගෙන ඉන් ඉස්සරහට ඒදේ එක්ක සම්බන්ද කරලා හිතේ කතන්දර මවන එක..

"මනෝ ගහන එක කියන්නේ"
ඒක සාමන්ය දෙයක් වුනාට මට ඒක ඕනවටත් වැඩිය තිබුනා..
නිදාගන්න ඉස්සෙල්ලා ඇස්දෙක පියාගෙන පොඩ්ඩක් මොකක්හරි පුංචි සිද්දියක් මතක් කලාම..ටිකවෙලාවකින් හීනෙන් වගේ මමත් දන්නේ නැතුව මහා දිග කතන්දරයක් මැවීගෙන යනවා...සමහර වෙලාවට පහුවෙනිදා උදේට නැගිටිනකන් එකම දිගට එකම කතාවක්...

පොඩ්ඩක් හිතන්නකෝ ෆිල්ම් එකක බලන්න වගේ..
"මේ පුරුද්ද නිසා මම දුක් වෙච්ච වතාවල් අනන්තයි.."
(වල් කමට හිතන්නෙපා හලෝ)

ලස්සන කෙල්ලෙක්ව..එහෙමත්ම නැත්නම් ගුනගරුක කෙල්ලෙක්ව මතක් වුනොත් නිදාගන්න කලින් ඉතින් පහුවෙනිදා නැගිටිනකොට හීනෙන් කසාදත් බැදලා...ලමයිනුත් හදලා...

"මූලික වෙන සිදිදිය කෙල්ලෙක්ව දැකීම විතරයි"

"ඉතින් හැමදාම මැසේජ් කරන කෙල්ල ගැන කවර කතාද?"

අනාගතය ගැන ලස්සනට හීන මවන හින්දද කොහෙද..මම හුගාක් නින්දටම බරවෙලා.....

කාට කියන්නද ඉතින් මේවා මම.....

මට මේ බ්ලොග් කියවන ඔයාලගෙන් දෙයක් දැනගන්න ඕන,

"මේ ප්‍රශ්නෙ මට විතරක් පොදුවෙච්ච දෙයක්ද??"

ඔයාලට හිතෙන දේ කියලා යන්න...

පඩත්තල ටෝකක් දීලම ලිපිය නවත්වන්නම් එහෙනම්.....

"ආදරය යනු හුදෙක් පරිත්යාගයකි..මා නුබට ආදරේ වූ පලියට නුබ මට ආදරය කල යුතුම නැත. එනිසා මාහට ආදරය නොකරන්නැයි කියන්නට නුබට අයිතියක් නැත. මන්ද... ආදරය වනාහි නුබ විස්ඩම් එකේ සිමා වලට ඉගෙන ගන්නා බිස්නස් එකක් නොවෙන බැවිනි"

දිවැතිතුරා නුබට මොකක්දෝ කරනා මම...

 (මෙතනින් මාව බුකියේ ඇඩ් කරගන්න පුලුවන්) 


Saturday, June 4, 2011

විලියම් ශේක්ස්පියර් මුලු ලෝකෙම අන්දවපු (නොමග යවපු) ප්‍රේම කතාවක ඇත්ත--02


"ඉතින්  එහෙනම් කොහොමද රෝමියෝට ජුලියෙට් ව හම්බ වෙන්නේ?"
ඒ කාලේ අපේ වගේ ටියුශන් ක්ලාස් තිබ්බද නෑ. මම මූලාශ කරගත්ත ග්‍රන්තයේ සදහන් වෙන විදියටනම්, සල්පිලකදි සිද්ද වෙන අකරතැබ්බකින් තමයි. මේ ප්‍රේම හුටපටේ පටන් අරගෙන තියෙන්නේ.

මෙහෙමයි ඒ සිද්දිය වුනේ..
ජුලියෙට් සහ ඇයගේ මිතුරන් සල්පිලේ කඩයක් කඩයක් ගානේ ඇවිදිද්දී තමයි..(අද කෙල්ලෝ වගේම තමයි ඒ කාලෙත් කෙල්ලො ශොපින් කියලා කරන්නෙ ජොගින් නේ)

මම මක්කද කිය කිය හිටියේ....??  :D

රෝමියෝගේ ඇවැස්ස නෑනා (නැන්දගේ දූ) ජුලියෙට් ගේ මිතුරියක්. මේහිදී රෝමියෝ ජුලියෙට් එකට මුනගැසුනත් එය හුදෙක් නෑනන්ඩියගේ උවමනාවට සීමාවූවක් වෙනවා..(love at first sight එකක් නෙමෙයි ආරම්බය)

රස්තියාදුකාරයෙක් ලෙසින් සැරසි රෝමියොන්ට පලමු දැක්මෙන් පෙම් කිරීමට තරම් මානසික අස්තාවරබවක් ජුලියට්ට තිබිලා නෑ. නමුත් සැනෙකෙලිය අවසාන වී මෙම තරුනියන් නිවසට යනවිට වීදියේ සිටි මැරවරයින් පිරිසක් ජුලියෙට් හා පිරිස නවතාගන්නවා.. අවාසනාවකට හෝ වාසනාවකට ජුලියෙට් හැර අනෙක් සියලු දෙනාම පැන ගන්නවා..ඇදුම් ඉරා ලිංගික අතවරයකට ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී මත් වතුරක් බොමින් යන රෝමියෝ සහ පිරිසට මේ දසුන දැක්කත් රෝමියෝ පමනක් එය නවතා දැමීමට යනවා.

මෙහිදී දරුනු පිහි ඇනුමකට පවා ලක්වන රෝමියෝ වීදීකොනක වැටී සිටියදී පසුවදා උදෑසන සොයාගන්නවා.ඒත් සමගම ඒ අසලින් යන රාත්‍රී ආරක්ශක මුරයකට පින් සිද්දවෙන්න එදා ජුලිඑට්ගේ ජීවිතය බේරෙනවා.ඒත් සමගම ලෝකයක් ගොනාට ඇන්දවූ රොමීයෝ ජුලියට් කතාවස්තුවට ඌන පූරකය නිර්මානය වෙනවා..

අදික ලෙස රෝගාතුරව සිටින රෝමියෝ බැලීමට දෙතුන් වාරයක් ජුලියෙට් පැමිනියතතේ කිසිම අවස්තාවක මතකයක් තබා ගැනීමට තරම් රෝමියො යහපත් ශරීර සුවයකින් ඉදලා නෑ.ඒ එන හැම වාරයකදීම මල්පොකුරක් අරගෙන එන්න ජුලියට් අමතක කරලත් නෑ.

එහෙනම් කොහොමද මේ යුවල යාලුවෙන්නේ..
ඒක සිද්දවෙන්නේ රෝමියොගේ නෑනන්ඩිය (ජුලියට්ගෙ යාලුවාගේ අක්කා) විවාහ වන දිනයෙදි. එදා තමයි ජුලියෙට් පවසන්නෙ තමා ඔහු රෝගී අවදියෙදි බැලීමට ආව බවක්. විවාහ සාදයේ අවසානයත් සමගම ඔවුන් දෙ‍දෙනා හොදම මිත්‍රයන් වෙනවා..
පසුව නෑනන්ඩිය හරහා ලිපි මගින් මිත්‍රත්වය පවත්වාගෙන යන මොවුන් ටික කලකින් පෙම්වතුන් වෙනවා..මේ අතරදි රෝමියෝ සතු රස්තියාදුකාර ගුනාංගයන් වලින් ඇයට ඔහුව එපා වෙනවා.

කලින් ලිපියේ මා කී ලෙසම ඇගේ දෙමාපියන්..
"ගැහැනියක් ඇයට වඩා බාල මිනිසෙකු සමග විවාපත් වීම දෙවියන්වහන්සේගේ වයිරයට ගොදුරුවේ"
යන මතය තදින් එල්බ සිටිනවා.පසුකාලීනව එම සමාජයෙන් වියපත වී යන මතයක් වුනත් ඒ මොහොතේ ජුලියට් ගේ මනසට එය තදින් බලපානවා..මේ හේතුව නිසා පෙම්වතුන් මෙන් පෙම් ලිපි මගින් ඔවුන්ගේ පවුල් ජීවිතය ගැන. දරුවන් සාදන ප්‍රමානය ගැන ඔවුන්ට සලකන අයුරු ගැන කතිකාකර ගත්තත්
"i love you" ලෙසට ආදරය ප්‍රකාශ නොකිරීමට ජුලියට් වග බලාගන්නවා.....

ජුලියට් හමුවීමට ප්‍රතම රෝමියො විසින් වෙනත් තරුනියන් කිහිප දෙනෙක් සමග සම්බද්තාවයන් පවත්වාගෙන ගියත් ඒව වැඩිකලක් පැවතුන ඒවා නොවෙයි.. ඒ අතීතය ඔහු ඇයගෙන් සගවනවා.නමුත් අවාසනාවකට ඇගේ නෑනන්ඩිය විසින්ම මේ සම්බන්ද කාරනාවන් ඇත්තටත් ඔබ්බට ගිය ආකාරයෙන් ලෙස ඇයට පවසනවා ..

තමන්ටත් වඩා ආදරය කල රෝමියෝ කෙරේ ඈ වයිරයෙන් බැදෙනවා..නමුත් ඇගේ ජීවිතය බේරාදීමට උපකාරයක් වශයෙන් ඈ ඔහු සමග දිගටම ලිපි හුවමාරු කරගන්නවා.

(එහෙනම් ඇයි නෑනන්ඩිය ලිපි හුවමාරුවට උදව් කලේ?..එයට හේතුව ලිපිය අවසානයේ සදහන් කරන්නම්)

 ඒ ලිපි මගින් දෙදෙනා හට දෙවෙනි වරට හමු වීමට අවස්තාවක් යෙදෙනවා..
 දිනක දෙදෙනා නිවැසියන්ට හොරෙන් වීදියකදී හමුවෙනවා.. එහිදී ඔවුන් මිතුරන් සේ ඉදිරියට සිටිය යුතු බව ඈ ඔහුට සදහන් කරනවා..
ආදරෙන් ඈ කෙරෙහි මුසපත්ව සිටින රෝමියෝ ඇයව සිප ගැනීමට යන අවස්තාවකදී ඈ අතුල් පහරකින් ඔහුව නවතනවා.

ඉන් පසුව ඔවුන් දෙදෙනා ඒ අයුරින් හමු වූ වගක් නම් මූලාශ්‍රයේ සදහන් වෙන්නේ නෑ..නමුත් සැමවිටම පාහේ ජුලියට් සිය මිතුරියගෙන් රොමියෝ ගැන විමසනවා.තොරතුරුවල නිවැරදිබව පිලිබදව ප්‍රශ්නයක් තිබුනත්. ඇය තවම රොමියෝ ගැන සිතනා බවත් ප්‍රේම කරනා බවත් මෙහිදී අපට වැටහෙනවානේ...


කතාවේ අවසාන කොටසට අපි එනවා. ඒ දෙදෙනාගේ වෙන්වීම.

හැන්දෑවක රෝමියො ගනිකාවක සමග කතාකරමින් සිටිනායුරු දිනක් ජුලියට්ගෙ නෙත ගැටෙනවා..මේ නිසා ඈ මාසයක් ඇතුලත ඇගේ පියා සේවය කල සමාගම් අදිපතිගේ පුත්‍රයා සමග විවාහ වෙනවා.
විවාහ උත්සවය අති උත්කර්ශවත් අයුරින් සිදුවූ බවත්.. වසර කිහිපයක් යනකන් එම අවස්තාව ගැන නගර වැසියන් කතාකල බවත් මූලාශ්‍රය තව දුරටත් සදහන් කරනවා..

රෝමියෝ විවාහ උත්සවයට බලෙන් යාමට උත්සාහ කල විටක සිරගතකරනවා..
සිරෙන් පිටත් කල විටක "ඕඛ්" නම් විසක් ආහාරයට ගෙන රෝමියෝ සියදිවි හානිකරගත් වගක් අවසානයේදි සදහන් වෙනවා..නමුත් මූලාශ්‍රයම සදහන් කරනවා ජුලියට්ගේ සැමියා විසින් ඔහුව වස දී සිරේදීම ගාතනය කලා යැයි රාවයකුත් එවකට තිබුනු බව..


විලියම් ශේක්ස්පියර් යනු ජුලියට් ගේ පුතා.රෝමියෝගේ නෑනන්ඩිය පසුකාලීනව ඇගේ සේවිකාව වේනවා..
නෑනන්ඩිය තමන් කල පවට පාපෝච්චාරනයක් වශයෙන් මෙය ශේක්ස්පියර්ට සදහන් කරන්නෙ කුඩාකලසිට රචනයට ඔහු හැකියාවක් දක්වපු නිසා..
නමුත් පසුකාලීනව ඔහු මෙම ප්‍රේම කතාව වෙනස් අයුරකින් ලෝකයට ගෙන ගියේ ඇයිද කියලා මුද්‍රනය නොවූ ඔහුගේ අවසාන තිරරචනයේ සදහන් කරතිබුනේ...ඔහුට තවත් කෙනෙකු සනසාලන්නට එම කතාව වෙනස් කරන්න සිදුවුනා යනුවෙන්...
අවසානයේ ඇය දාහත් හැවැරිදි ඔහුට  මේ දේත් සදහන් කරලා තියෙනවා.....


"මා රෝමියෝට ..එනම් මාගෙ ඇවැස්ස මස්සිනාට කුඩා කලසිට පෙම්කලා..මා ඉදිරියේදීම මාගේ හොදම මිතුරියට ඔහු හිමි වීම මට දරාගත නොහැකි වුනා. එනිසා ඔවුන් වෙන්කිරීමට ම ජුලියට් රෝමියෝ කෙරෙහි බිදෙව්වා...දෙවියන් වහන්සේගෙන් මා ඒ ගැන සමාව අයදිනවා...

නමුත්..

රෝමියන්ගේ දයිවය නිසා ඔහුගේ අකල් ගාතනයේ පාපය මා බාරගන්නේ නෑ..."



ප්‍රේම්ය නම් සොදුරු වචනයෙන් වැසීගිය කුරිරු ඇත්තක් නුබට ගෙන ආ මා..

හුදෙක් සුරන්ගනාවෙක්

විලියම් ශේක්ස්පියර් මුලු ලෝකෙම අන්දවපු (නොමග යවපු) ප්‍රේම කතාවක ඇත්ත--01



**විලියම් ක්ශේක්ස්පියර්ට වැරදුනු තැන(වරද්දපු තැන)**

"...රෝමියෝ සහ ජුලියට් ඇත්තටම ජීවත් වූනා..."(හිනාවෙන්න එපා ඒකයි ඇත්ත)

ඔයාල හැමෝම රෝමියෝ ජූලියට් ඉන්ග්‍රීසි ෆිල්ම් එක බාලලා තියෙනවනේ.
බොරු මොකටද මමත් බලලා තියෙනවා.ඒ කතාව විලියම් ශෙක්ස්පියර් නම් කතුවරයාගෙ නාටකයක් ඇසුරෙන් ලියලා තියෙන්නෙ.. සාහිත්ය පාඩමක් බ්ලොග් කියවන ඔයාලට උගන්නන යසියට තේරෙන්නෙ නැති බව මම දන්නවා.ඒක නිසා ලෝකෙම දන්න ප්‍රසිද්ද ප්‍රේම කතාවක් අස්සේ හැංගිච්ච කවුරුවත් නොදන්නා ඇත්තක් තව ටිකකින් අන්තර්ජාලයට එකතු වෙනවා...
"කවුරුවත් නොදන්නා ඒ ප්‍රේම කතාවක ඇත්ත.."
රෝමියෝ කියන තරුනයා ඇත්තටම ගංජා සුරුට්ටුවක් කටේ ගහගත්තු රස්තියාදුකාරයෙක් නෙමෙයි.ඔහු සාමාන්ය පවුලක වැඩුනු තලෙලු දඩබ්බර තරුනයෙක්.ඉදලා හිටලා සිගරට් එකක් බොන.බියර් එකක් අරක්කු වීදුරුවක් කටේ තියන්නෙක්..
(අද සමාජයේ ජීවත් වෙන සාමන්ය තරුනයෙක් හා සමානයි.පිස්තෝලයක් දැකලාවත් තිබ්බ කෙනෙක් නෙමෙයි)


ඒ වගේම ජුලියටුත් මහා සල්ලිකාර පැලැන්තියක කෙල්ලෙක් නෙමෙයි.ඇයත් රෝමියෝට සමාන පවුල් පසු බිමක තැනැත්තියක්..ටිකක් දඩබ්බර දැකුම්කලු ලස්සනක් තියෙන, පැහැපත් සමක් ඇති කෙල්ලෙක්.නමුත් මොවුන් දෙදෙනා හදිස්සියේ හමුවෙන්නේ කොහොමද කියන එක ඉතිහාසයේ සදහන් නැති නිසා ඒක මට කියන්න විදියක් නෑ..(සොරි හොදේ)

දකින දකින කෙල්ලන්ට විහිලු කරන ජීවිතය ගැන බරක් පතලක් නොදැනෙන. සෙල්ලක්කාර තරුනයා සහ දඩබ්බර තරුනිය අතර මිත්‍රත්වයක් ඇති වෙන එක තාමත් අබිරහසක්.. නමුත් ඒ මිත්‍රත්වය දුරදිග යන්නේ නිතර දෙදෙනා හමුව් ජීවන තොරතුරු බෙදා ගැනීමට පොදුවේ මොවුන් ප්‍රිය කිරීමත් සමගම..

කතාවේ ශේක්ස්පියර් මොවුන් දෙදෙනා අතර අහසයි පොලවයි වාගේ වෙනස් කම් රාශියක් පෙන්නන්නේ.. ඔහු හිතින් ඔවුන් දෙදෙනා කිසිදා එක් නොවියහැක්කන් කියල ඔබටත් මටත් හංගන්න..

නමුත් ඇත්තටම ජීවත් වුනු රෝමියෝ ජුලියෙට් අතර තිබුනානම් තිබුනේ අසමානකම් දෙකයි..

+ රෝමියෝ ජුලියට්ට වඩා ටිකක් උස තරුනයෙක්.(දෙදෙනා එකට සිටිනා විට ලොකු උස පරතරයක් තිබුන"

+රෝමියෝ ජුලියෙට්ට වඩා මාස හයකින් බාලයි.(ගතානුගතික අදහසින් පිරි ජුලියෙට්ගේ දෙමාපියන් පිරිමියා වසර කිහිපයකින් වැඩිමල් වියයුතුය කියන මතයේ හිටියා)

එතරම් සුලු වෙනස් කම් මේ තරම් දෙනාගේ නෙත් අග කදුලු රැදවූ ප්‍රේමාන්වුතයක් බිහිකලේ කොහොමද එහෙනම්?

**ඊලග පෝස්ට් එකෙන් බලාපොරොත්තුවන්න**


අද ඉදන් ඔයාට ඇත්ත ආදර කතාවක් ගේන මම
                        
                       සත්‍යවාදී සුරන්ගනාවෙක්

Friday, June 3, 2011

පුංචි කෙටිකතාවක්--05--අවසානය


"මොකද තනියම හිනාවෙන්නේ?"
"නෑ..ඔයා මට නංගි නංගි කියනවනේ ඒකයි"
"ඒකේ ඇති වැරැද්ද මොකක්ද?"
"නෑ..කිසිම වැරැදක් නෑ"
"එහෙනම්..."
"ඔයා දෙදාස් හතේ ඒලෙවල් කලාට මම කලේ දෙදාස් හයේ"
"ඉතින් අවුරුද්දක් වැඩිමල් වුනා කියල මක්කා වෙනවාද?"
"ඔව් ඉතින්.. ගෙදර බෝඩිම් කාරයෙක් නවත්ත ගනිද්දී වයස බලන්නෙ හිරයක් දෙන්නයැ?"


"කාලා ඉවරද?"
"හ්ම්.පොඩ්ඩක් ඉන්න..සචිනි නංගි තාම කනවානේ"
"එහෙනම් මම ගිහින් අත හෝදගෙන එන්නම්."
"ඉතින් හෝදගන්න..මගෙ අත නෙමෙයිනේ"



*******************************************************************************

"අක්කේ  අක්කේ"
"මොකද සචියෝ කෑ ගහන්නේ"
"ආන් මාමලා එනවා"
"අපෝ හතාමාරවත් වෙද්දි ආව එකත් ලොකු දෙයක්."
"ඔව් ඒත් ඔය පාරා ගාව ඉදන් එන්න තව පැයක් වත් යාවි"
"මොකද අප්පච්චිලා එනවා කිව්වම මෙච්චර සන්තෝස?"
"පස්සේ දැනගන්න ලැබෙයි.."
"ඒකත් එහෙමද..."\
"හ්ම්"

"සචිනි නංගියෝ"
"ඇයි අක්කේ..පොඩ්ඩක් මේ අයියත් එක්ක කතා කර කර ඉන්න මම පස්සෙ ටොයිලට් එකට ගිහිල්ලා එනකන්"


**********************************************************************************
"අයියාගෙ හිතේ අක්කා ගැන මොනවහරි තියෙනවද අයියේ?"
"ඇයි නංගියො එහෙම අහන්නේ?"
"නෑ. අයියා එයත් එක්ක කතා කරන විදියටයි ඔය එයා දිහා බලන විදියටයි මට නිකමට එහෙම හිතුනා"
"අක්කා හරි හොදයි නේද නංගී"
"ඔව් හුගාක් හොදයි"
"එයාට සහෝදර සහෝදරියො නැති නිසා අක්කා මට මාර විදියට ආදරෙයි"
"අයියා පොලීසියෙ ලොක්කෙක්ලු නේද ?"
"ටිකක් ලොක්කෙක් නංගි මට වඩා ලොක්කො ඕන තරම් ඉන්නවා"
"ඒකද ඔයාව එක්කගෙන යන්න ජීප් එකකින් එන්නේ"
"හ්ම්.. මේ අන්න අන්කල් එනවා"
"අපෝ මාමා හරි හොදයි"







**********************************************************************************
"දුවේ...දුවේ..
ආහ් මේ පුතයි සචිනි දූයි නුත් ඉදලනේ.. ඒකත් හොදයි.."
"අප්පච්චි..අද බස් අඩුයිද?"

"ඔව්.
ආහ් මේ බෑග් එක මයි කාමරෙන් ගිහින් තියන්න"

"තේකක් හදන්නද?"

"දුවගෙ කටයුත්තට මේ මාසෙ නෙමෙයි ඊලග මාසෙ හොද වෙලාවක් තියෙනවලු..ඉක්මනට ඕන ඒවා ලෑස්ති කරගන්න වේවි"


*********************************************************************

"ඉතින් පුතා...ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්?"
"නෑ අන්කල් පැය බාගයක් විතර වෙනවා"
"දානෙ ගේකට කිව්වා නේ ගියේ...කොහේද තිබුනේ"
"ආහ් මේ කෙල්ල එහෙමද කිව්වේ...
මේකනේ පුතා ගමේ කාටවත් කියන්න එපා කියලා මම කෙලීට කිවා නිසා පුතාට කියන්න නෑ එහෙනම්"
"මොකක්ද අන්කල්?"
"මේ කෙල්ලගෙ කටයුත්ත ගැන ඒ ගෙදර උදවියත් එක්ක කතාකරලා දිනයක් දාගන්න කියලා ගියේ...
දන්නවනේ අපේ ගම් වල ඇස්වහ කටවහ..."


"ඕනම උදව්වක් කියන්න අන්කල් මගෙන් කෙරෙන්න ඕන.."\
"බොහොම ස්තූතියි පුතා..ඕන වුනොත් මම කියන්නම්කෝ"



සොදුරුතම ගැහැනියකට ලෙන්ගතු වෙන්නට පැතූ සිහිනය බොද කරගත් මම..


අවාසනාවන්ත සුරන්ගනාවෙක්

පුංචි කෙටිකතාවක්--04

"මොකද මේ බය වෙලා. මූනත් එල්ලගෙන.."
"නෑ.. මේ....මායි ඔයයි ඉන්න එක..ගමේ කවුරුහරි දැක්කොතින් එහෙම.."
"මම ඉන්නවනම් මොකටද ඔයා බය වෙන්නේ?"
"එහෙම නෙමෙයි.. මම කියන්නෙ..."
"එහෙනම් කොහොමද?"
"දන්නවනේ කෙල්ලෙකුයි කොල්ලෙකුයි තනියම ගෙදරක ඉස්තෝප්පුවෙ හිනාවෙවී ඉන්නකොට.."
"ඔව් ඉන්නකොට."
"අනේ විහිලු නෙමෙයි හලෝ"
"එහෙනම්..."
"නංගී මම වැඩක් කියන්නද?"
"ඒපාර මොකක්ද? ඇයි බඩගිනිද?"
"නෑ මේකයි. දැන් ඔයා අප්පච්චිට කෝල් කරලා අහන්න කොහෙද ඉන්නේ කියලා..ඊට පස්සේ රෑ වෙනවනම් කියන්න කෑම ගේන්න එපා..ඔයා කඩෙන් කන්නම්...මමත් තාම ආවෙ නෑ..."
"එතකොට මම තනියම ඉන්නව කියල හිතාවිනේ"
"ඒකත් එහෙමද?..වැඩේ සීන් නේ. එහෙනම්"
"අපෝ බෑ.. බෑ අප්පච්චිට පපුවේ අමාරුව හැදේවි"
"ඒකනේ...වෙනදා මෙහෙම රෑ වෙනවනම් මොකද කරන්නේ.."

"එහා ගෙදර සචිනි නංගියව ගෙන්න ගන්නවා තනියට"
"එහෙනම් එයාට එන්න කියන්න"
"බෑනේ හලෝ.. එතකොට එයා මායි ඔයයි දැන් පැයක් විතර කතා කර කර හිටියා කියලා දැන ගන්නවානේ"
"හරි..මම යන්නම් නංගි"
"මේ වෙලාවේ කොහේ යන්නද ඔයා...තරහ ගන්න එපා අයියා"
"නෑ..මෝඩියෙ මම යන්නේ කෑම තුනක් අරගෙන එන්න"
"තුනක් මොකටද?"
"මටයි ඔයාටයි..අර එනව කිව්ව නංගිටයි"
"අයියා නම් ඉන්න තිබ්බේ රහස් පොලීසියෙ"
"හික්"
"ඇයි මාර මොලේනේ"
"ඒ නංගි ආවම මට කෝල් එකක් දෙන්න මම අහම්බෙන් වගේ ඒ වෙලාවට එන්නම්"
"මේ වෙලාවට කෑම තියෙයිද"
"දැන් හයයිනේ..එස් අයි මහත්තයට මේ වෙලාවට කොත්තුවක් නොදැම්මොත් ඒ ඉතින්.."
"හා..එහෙනම් එහෙම කරමු"
"ඔයා කොත්තු කනවනේ"
"හ්ම්..
ආහ් මේ අයියා...
කතාකරන්නෙ 119 එකටද?"

"අනේ සොරි නංගි..0714******.. අර නංගි ආවම කෝල් එකක් දෙන්න"

ඇයටත් නොදැනිම ඇගේ කටින්ම අංකය ඉල්ලවාගත් මම....

සල්ලාල සුරන්ගනාවෙක්

Thursday, June 2, 2011

පුංචි කෙටිකතාවක්--03


"ශික්... අයියෝ"
"මොකද ඒපාර"

"ගෙදර යතුර අමතක වුනානේ"
"ඇයි අම්මලා නැත්ද අද ගෙදර.?"
"ඉන්නවානම් මනුස්සයෝ මෙච්චර නාහෙන් අඩනවාද?.
අද හිච්චි මාමලාගෙ ගෙදර දානේ.. එහෙ යන නිසා මට කිව්වා ගෙදර යතුර අරගෙන යන්න කියලා"
"හරි ශෝක්.. එහෙනම් එද්දී හවස් වේවි නේ"
"හ්ම්."


"බයයිනේ... මහ ලොකු චන්ඩියා.."
"මොකට බය වෙනවදා ගෙදර පොලිස් කාරයෙක් ඉදිද්දී."
"එහෙමද?"
"මොකද එහෙමද අහන්නේ?"
"ඇයි මම වෙන මොකක්ද කියන්න ඕන"

"වෙලාවකට හිතෙනවා ඔයා මොකට පොලීසියට ගියාද කියලා"
"ඒ මොකද එහෙම කියන්නේ?"
"ඇයි...කොහෙමත්ම ගැලපෙන ගතිගුනද තියෙන්නේ ඔයා ගාව???.. මූනෙ හැටි විතරක්.... හාමුදුරුවෙක් වගේ"
"මුලින්ම ස්ටේශන් එකකට දාපු දවසෙ ඕ අයි සී සර් නුත් ඇහුවා ඔය කතාව"

"ඉන්න මම තේකක් හදාගෙන එන්න.."
"අල්ලපු ගෙදරින්ද? හදන් එන්නේ?"
"අනේ සොරි අය්යෝ.. අමතක වුනා.."
"එහෙනම් එලම තමා...අම්මලා එනකන් ඉස්තෝප්පුවේ ඉන්න වෙන්නේ.."
"අපෝ නෑ..කලුවර වැටෙනකම් නාවොත් මම යනවා කන්දෙ ගෙදරට."
"මාව තනියම දාලද?"
"නැතුව..මට වැඩේමයි පොලිස්කරයෙකුට තනි රකින්න.."


***************************************************************************

"අයියා බැදලද?"
"නෑ මේ යස අගේට ඉන්නේ.."
"එහෙම නෙමෙයි..එහෙනම් කවුරු හරි ඉන්නවද එහෙම කෙනෙක්.."
"තාම එච්චර පින් කරපු කෙල්ලව හම්බ වුනේ නෑනේ"
"පුහ්.. හම්බවෙයි හම්බ වෙයි බලාගෙන යනකොට"


"මේ...."
"ගම් පලාතට හිත ගිහින් වගෙයි නේ?"
"මොකද එහෙම ඇහුවෙ..."
"ඇයි .. ඔලුව කරකව කරකව ගම වටේ දිහා බලන්නේ ලෙඩකටද?"
"පොලිස් කාරයෙක් උනාම වට පිටේ දේවල් ගැන සෙවිල්ලෙන් ඉන්න ඕන නේ"

"ඔයා ඒ ලෙවෙල්ස් වලට කලේ මොනවද?"
"මැත්ස්"
"කොයිකාලෙද විභාගෙ ලිව්වේ?"
"පලවෙනි පාරද දෙවෙනි පාරද?"
"පලවෙනි පාර.."
"අපෝ මතක් කරන්නෙපා... වැඩක් ෆේල්"
"රිසල්ට්ස් නෙමෙයි ඇහුවේ ඉයර් එක"
"දෙදාස් හත"
"එතකොට කැම්පස් අතෑරලා ආවයි කිව්වේ?"
"දෙවෙනි පාර කරාම බී තුනක් තිබ්බා"
"ඒකනේ.. මම ඔයාව දැක්ක මුල්ම දවසෙම හිතුව එක හරි එහෙනම්"

"මොකක්ද?"
"නෑ.. එක්කෝ ඕන නෑ"

"කමක් නෑ.. කියන්න හලෝ"
"හැබැයි තරහාවෙන්න බෑ ඔන්න"

"හා හා. කියන්නකෝ"

"පිස්සෙක් කියලා"




පුංචි කෙටි කතාව ඉස්සරහට අරගෙන යන මම
 පිස්සු සුරන්ගනාවෙක්

පුංචි කෙටිකතාවක්--02

"සර්..මම සර් ගෙන දෙයක් අහන්නද?..තරහ ගන්නනම් එපා සර්"
"කියන්න සාජන්"
"සර් අර උදේ එක්කගෙන ආව ගෑනු දරුවා කවුද?"
"ආහ්,, අයිසෙ ඕක අහන්නද තමුසේ මෙච්චර දැගලුවේ...ඒ මම නැවතිච්ච ගෙදර කෙල්ල"
"කෙල්ලනම් හැඩයි නේද සර්"
"සරත්,,, තමුසෙට මොකද හිතෙන්නේ.."
"සල්ලි තියෙන නිසා සර්ටත් බෑ කියන එකක් නෑ මම හිතන්නේ."
"බලමු බලමු අයිසේ"

"සර් අර ගෑනු ලමයා....."
"මොන මගුලක්ද අයිසේ තමුසෙ ඕක එලවනවද ..මම එලවන්නද?"

"සොරි සර් මම කියන්න හැදුවේ.. අර මිස් නේද ඉස්සරහා බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නේ.."
"සරත්ටත් මාර ඇස් දෙකක්නේ ඕයි තියෙන්නේ..ඉස්සරහින් මාව ඩ්‍රොප් කරලා තමුසෙ යනවා ස්ටේශන් එකට ..මම කෝල් එකක් දෙන්නම් තමුසෙට එන්න ඕන නම්.."
"අවුරුදු දහයක් කාකි ශූට් ඇදලම පොඩි දේත් ඈතදිම පේනවා සර්.."
"හරි හරි බයිල වැඩක් නෑ .. තමුසෙ මාව දාල යනවකෝ"
"ඕකේ සර්"


********************************

"එක්ස්කියුස් මී මිස්"
"යෙස්"

"හලෝ නංගී මේ කොහේ යන ගමන්ද?"
"අනේ අයියා අද දවල් වෙනකන් ලෙක්චර්ස් තිබ්බා. මේක තමයි ඉතින් ගෙදර යන වෙලාව."
"නංගී ඩිප් එක පටන් අරගෙන ගොඩක් කල් ද?"
"ඔව් අයියා..අන්තිම ප්‍රොජෙක්ට් එක විතරයි තියෙන්නේ.අද ඒකෙ වැඩ වලට නැවතුනා ටිකක්"

""අන්න බස් එක එනවා"
"අයියා කොහෙද යන්නේ?"
"මම ක්‍රිකට් මැච් එකක් ගහන්න යනවා,,එනවද ඔයා"
"විකාර"
"මමත් ගෙදර තමයි යන්නේ..අද නයිට ඕෆ්."


******************************************************************
"අතන හිස් ශීට් එකක් තියෙනවා.නංගි ගිහින් වාඩිවෙන්න"
"හා,,,ඉතින් අයියත් එන්නකෝ"
"අපෝ නංගිලාගෙ අප්පච්චි දැක්කොත් මට ආයෙත් කොවාටස් එකෙ කට්ට කන්න වෙනවනේ"
"මෙහෙ එනවා මනුස්සයෝ.."
ඇය ඔහුගේ අතින් ඇද වාඩි කරවාගනියි...

"කොහාටද"
"තනපත්විල හංදියට දෙකක් දෙන්න"
"එපා අයියා මම මට ගන්නම්"
"නෑ නෑ අද මට පඩ් මම ගන්නම්කෝ."
"හිම්.මෙහෙනම් ගන්න මට මොකෝ."
"මොකද හිනාවෙන්නේ?"
"ඔහොම පොලිස්කාරයෙක් දැක්කාමයි මම"
"කොහොම එකෙක්ද?"
"ඇයි ඔයාල බස් එකේ සල්ලි දීලා යන්නේ නෑනේ..."

"එක කාලකන්නියෙක් හැසිරෙන විදියට මුලු දෙපාර්තමේන්තුවම මනින්න බැහැනේ දරුවෝ"
"අප්පේ මාර වචන සෙට් එකක් නේ අයියට තියෙන්නේ"
"තෑන්ක්ස්.."
"අයියා ඉස්සරහින් බහිමු..එතනින් තියෙනවා ගෙදරට ශෝට් කට් එකක්"

"හා එහෙනම් ඉස්සරහට යන්"
"ඉස්සරහ හෝල්ට් බහිනෝ"




                                          ඉස්සරහ හෝල්ට් එකෙන් බැස්ස මම කපටි සුරන්ගනාවෙක්

Wednesday, June 1, 2011

මට එපා උබලගෙ නෑකම්... තියාගනින් ඒවා පරිස්සම් කරලා.............

..ඇත්තටම කිව්වොත් ඇත්තම විතරක් ලියවෙන්න යන පෝස්ට් එකක් මේක. මේකෙන් මාතෘකා කරගන්නට හදන්නේ එකම නෑ කම වෙනස් විදියට වටිනාකම් ගෙනත් දෙන විදිය ගැන කියන්න..

මම බ්ලොග් අවකාශයේ අති පෞද්ගලික දේවල් දාන කොට ටික වෙලාවක් හිතන්නේ ඒකෙන් මගේ රත්තරන් අම්මටයි තාත්තටයි කැලලක් වෙන්න පුලුවන් නිසා..

අන්තර්ජාලය කියන මාතෘකාවෙන් පිට ඉන්න තාත්තත්..බැංකුවක මූල්ය සර්වර් එකකින් ඔබ්බට නොයන අම්මත් මේක දැක්කට කමක් නෑ..

නමුත් හැමදාම මගේ ප්‍රොෆයිල් එක බලලා මට මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් නම් මට කෝල් කරලා...
"මොකෝ බන් උබට වෙලා තියෙන්නේ "
කියලා අහන මගේ බාප්පානම් සමහර විට කියවාවි..
කමක් නෑ..තමන්ගේ මිනිස්සුන්ගෙන් හංගන්න දේවල් මොකටද?.. මේ යසියා   ගෙදරට එක විදියකුත් පිටට එක විදියකුත් පෙන්නනන එකෙක් නෙමෙයි..


මට ඕන කසිනයෙක් නෑ
මම චැට් කරන්න ගියාම..
"සොරි අයියා.. අයියා ඔන්ලයින් ඉන්නවා මම දැක්කේ නෑ"
පලයන් යන්න .. මට තොපිලගෙ බොරු අහලා එපා වෙලා

හිටපන් ඔහාටම වෙලා..
උබල පිට රට තියා තූත්තුකුඩියේ හිටියත් මට මොකෝ..
සීයට නැන්දලාට මාමාලාට බාප්පලාට උබලව ලොකු වුනාට මට තොපිලව තබ සතේකට වටින්නේ නෑ බොලව්.

මට අක්කා කෙනෙකුයි නංගිලා දෙනෙකුයි හිටියා ඉස්සර...සොරි මම වැරදියට හිතාගෙන ඉන්නේ...
උබලා මට කවුරුවත් නෙමෙයි..
හිටපන් ඔහාටම වෙලා..ඕන කුදයක් ගහගනින්...
උබලට වඩා රට වල් වල ඉන්න නෑයෝ මට ඉන්නවා...
නෑ කම උබලට වඩා දුර උනත් උන්ගේ හදවත් උබලට වඩා මට ලගයි...

මට කට ඇරලා අයියා මල්ලී කියන මගේ නෑයෝ ඕන තරම් ඉන්නවා.. නිකන් උබලටත් හොරා උබලගෙන් නෑකම් අහගන්න මට ඕන නැහැ...

මම මේ පෝස්ට් එක හත් පාරක් ලියලා තරහ අඩුම වෙච්ච වෙලාවේ මේක දාන්නේ...නැත්නම් ලෝකෙම තියෙන කුනුහර්ප මේකෙ ලියවුනා...

මගේ සුරන්ගනා ලෝකය තොපි වගේ දෙලොවටම නැති නෑයෝ නිසා ගද ගස්ස ගන්න මට ඕන් නෑ...
යන්න කලින් තව හොද උදාහරනයක් දෙන්නම්කෝ..
මගේ කිසි දිනක නොදැකපු එෆ් බී මිතුරිය මම අප්සෙට් මොකද අහලා මෙහෙම එවනවා...
ඇගේ නම "මනාලි යාදව්"

"outer world is calling u yasitha...
shut ur lappyyy n go...
everything is waiting n happy 4 u...my dear.
  • no...life is very btiful...u just change ur view...
    • hahaha...:-)
    • dear...1 reason is more dan sufficient 2 bcome happy...4get all dat bloody reasons which make u sad...
    • yasitha...smile plz...
      :-)
    ..
    • tum haste huye bahut achhe lagte ho
    • thank u...so much...
      c outside...this tree also happy naw...
      • coz u shut all d doors of ur mond...
      • sorry mind
      • u closed ur mind...open ...open it...n take full chance 2 njoy d life...
      • my mom calling me...extrmly sorry dear...""""
        මට අක්කා කෙනෙක් මගේ ම කියල හිටියානම් මේ නාදුනන ඉන්දියානු තරුනිය වාගේම වෙන්න තිබුනා..

       "ආදරනීය මනාලි යාදව් අක්කේ.. උබට මේක තේරෙන්නේ නෑ..ඒත් මේ ආත්මෙ නොවුනට මට ඊලග ආත්මේදිවත් උබේ කකුල් දෙක අල්ලල දනගහලා වදින්න ඇත්නම්"

      හිතේ තියෙන සේරම ඒ විදියටම ලිව්ව මම