ආව එවුන්

Sunday, August 4, 2013

ඔහු ....

ඔහු ආදරය කලා ඔය නිල් ඇස් වලට..
 ඔහු ආදරය කලා ඔය කොවුල් කටහඩට..
ඔහු ආදරය කලා ඔය කීරි කෙස් වලට...
ඔහු ආදරය කලා ඔය රෝස දෙතොලට...

මට මතකයි එක වැසිබර හැන්දෑවක තෙමි තෙමි ඔහු ඔබේ පස්සෙන් ආපු හැටි..
මට මතකයි ඔබට ඔහු ගැන සතපහක කුතුහලයක් නොතුබුන හැටි...
ඔබ බසයේ අසුනක වාඩි වී යද්දි ඔහු පාපුවරුවේ එල්ලී නුබ දෙස බලා උන්නු හැටි...
මට මතකයි බස් නැවතුමේ පැය ගානක් ඔබ එනතුරු ඔහු බලා හිටිය හැටි...

පණටත් වඩා ආදරය කලා ඔහු නුබට ඔබ නොදන්නව ඇති...
ඒක නිසා වෙන්ටෑ අද ඔහු නෙපෙන්නේ ලග පහතක...
එදා නුබ බසයට  නගිද්දී ඔබේ ආදර පෙම්වතා එක්ක..
ඔහු නුබ පස්සෙන් ආවේ ආවේ ඔහුගේ ආදරය කරන්නට...

මගේ යාලුවා ... එදා හුගක් පරක්කු වෙලා බස් එකට..
ඒක වෙන්නැති ඔහු දිව ආවේ කෙසේ හෝ ගොඩවෙන්නට..
වැස්‍ස දිනයක් නිසා ගිලිහුනා ඔහුගෙ අත..
යටවුනා ඔහු නුබ පෙම්සුව විදපු බසයට ම ...

Tuesday, May 14, 2013

nothing personal

වෙසක් සද නැගෙයි ,, නැත ඉඩ තරු වලට...
සිතුවම් මැවෙයි අඩවන් කල නෙත් වලට..
මෙතරම් කියා මිමි දිය හැකිදෝ පෙමට..
සුදු පරවියෙනි ලියමන් දුන්නේ කාට...

ඇදුර ඇදෙයි හිරු සැගවෙනතුරු ඉදලා..
සුපිපුන පිච්ච මල් පුසුබට ඉව රැදිලා..
හසුනේ පිටු අතර මල් පොකුරක් තියලා..
සන්නස් ප්‍රේමයේ කොතැනක දෝ හැලිලා..

දහසක් හිස් අතර මා රුව සොයන් කෙසේ..
අමතක වුනත් මා රුව නුබ ඇත මනසේ...
පැවසූ නුබට මා අමතක වුවෙද කෙසේ....
.නුබ සතුටින් ද පවසන් නෙතු පියමි කෙසේ...

ප්‍රේමය දුකකි කිසිදා පෙම් කරනු එපා...
හදවත තුට්ටුවට දෙකකට දෙන්න එපා...
සෙවනැල්ලවත්  උබ ගාවට ගන්න එපා..
තනිවුන දිනක "i miss u " කියනු එපා....




######nothing personal############

ලිව්වේ ...යසියා

Friday, March 1, 2013

විරංගි 003



"සදරූ... සදරූ..."
විරූ ගේ ප්‍රේමාන්විත හඩත් සමග ම මා දෑස් විවර වී ය.. නිල් පාට ඩෙනිමට සහ සුදු පාට බ්ලවුසයට ඈ හුගාක් ලස්සන ය.. හිසකෙස් කඩා දමා ය..ඈ මා හිස අතගාමිනි...

" ඔ.යා හුගා..ක් ලස්සනයි... පැටී "
" කකුල රිදෙනවද රත්තරං... "
"නෑ වස්තුවෙ ඔලුව පැලෙන්න වගේ.."
"ඉන්න මම නර්ස් ට කතා කරන් එන්නම්"

"එපා"
මා ඇගේ අතින් අල්ලාගතිමි...

"මෙතනින් වාඩිවෙන්න පැටී"

ඈ ඇද මත හිදගත්තා ය.. මා ඇගේ වමත මා දකුනතින් මිරිකා ගතිමි....

" මම අද ඔයත් එක්ක ඩිනර් එකට යන්න හිටියෙ පැටී"

" කමක් නෑ බබා මොනවා කරන්නද... අපි ඔයාට හොද වුනාම යමු... මේ.. කෝ දකුනු අත දෙන්න...."

කලිසම් සාක්කුවට අත දැමූ ඈ බුලත් කොලයකින් එතූ පිරිත් නූලක් ගෙන මොනවද කියමින් ගැටගැසුවේ ය...

" මේ මොනවටද... පිස්සි?"

" නෑ නෑ නෑ මෝඩයො.. ඉක්මනට සනීපවෙන්න..."

"මේ... පැටී... මෙතන හාන්සිවෙන්නකෝ..."
"මැට්ටෝ... කවුරුහරි ආවොත්... "
" දොර වහලා එන්නකෝ"

ඈ මා පපුවට හිස තබා හාන්සි වූවාය.... ඒ හිසකෙස් වලින් හමනා සුවද හැමදාමත් මා මත්කරන්නේ ය. හිසරදය කොහේ ගියාද දන්නේ නැත...

" අපි ඉක්මනට බදිමු බබා..."

"පොඩ්ඩක් ඉන්න පැටී... ඩිග්‍රිය ඉවර කරන්න දෙන්නකෝ... ඇයි ජොබ් එකක හොයාගන්නත් ඕනනේ....ඊට පස්සේ සදහටම අපි දෙන්නා අපි දෙන්නගේ.."

"හ්ම්... එහෙනම් එහෙම කරමු..."

ඈ මද සිනහවක් පෑවා ය....


" ටොක් ටොක් ටොක්"

ඈ ගැහි ගැහී ගොසින් දොර් විවර කලා ය...


" ඩොක්ට කිවුවා අද ගෙදර යන්න පුලුවන් කියලා"

" තෑන්ක්ස් මිසී...."

"සදරු... ඔයා අම්මට කෝල් එකක් දෙන්නකෝ.."

"පිස්සුද කෙල්ලෙ... ඔය කෝල් එක ගන්න... එතකොටනේ අම්මට ලේලි ගැන තියෙන ආදරේ තවත් වැඩි වෙන්නේ... "

ලැජ්ජාව මුසු සිනහවකින් මුව සරසාගත් ඈ සාක්කුවෙන් දුරකතනය එලියට ගෙන ඈ ඉලක්කම් කිහිපයක් එබුවා ය"

"හෙලෝ ආන්ටි... සදරුට අද ගෙදර යන්න පුලුවන් කියලා ඩොක්ට කිව්වා.... ආන්ටි එන්නේ කීයටද ???"

**********************************************************************************


ලිව්වේ....යසියා

Tuesday, February 12, 2013

විරංගි 002



සෙමින් සෙමින් ඇය නිවස වෙත ගියා ය. ඇගේ කාමරයේ විදුලි බුබුල දැල් විනි. දැන් ඇය කාමරයේ දොරගුලු  දමාගෙන මා දුන් තෑගි පර්සලය විවර කරනවා ඇත... මොබයිලයේ ටෝච් එලිය දල්වාගත් මම තේ ගස් මැද්දෙන් පාර දෙසට ඇදුනෙමි.. හන්දියේ කඩය වසා ඇත..

"රෙද්ද..."
 දෙතුන් පාරක් කික් කලද මේ බයිසිකලය නම් ස්ටාර්ට් වෙන පාරක් නැත... නමුත් ඉක්මනින් ගෙදර යන්නට ඕනෑ ය.. 1ස්ට් ගියරයට දමා පල්ලම දෙසට තල්ලුවක් දැම්මෙමි.. බඩු ස්ටාර්ට් ය..

ගියරයෙන් ගියරය ඉහල දැමූ මම ප්‍රදාන මාර්ගයට පිවිසියෙමි.

" හෙලෝ"
දුරකතනයේ අනෙක් පසින් මා පෙම් කරනා ඒ සොදුරු කටහඩ ය..
" ගෙදර ගියා ද බබා"
" නෑ පැටී තාම කරාපිටියෙ හන්දියෙ ඉන්නේ"
" මෙච්චර වෙලා"
" ඔව් රත්තරන් මේ කෙහෙල්මල් බයිසිකලය ස්ටාර්ට් වුනේ නෑනේ"
" පිස්ස.. කිව්වට අහන එකක් යැ... කොච්චර කියනවද කාර් එක අරන් එන්න කියල.. "
" ඔව් ඔව්... හරි ශෝක් ... ඊට හොදයි අටේ ප්‍රවුර්ති වලට දැම්මනම්.. වාහනේ දැක්කම මුලුගමම දැන ගනීවි"
" හරි හරි හෙමින් යන්න... ගිහින් කෝල් එකක් දෙන්න.. "
 " අයි ලව් .."
" ඩෝන්"

ඉදිරියෙන් ආ වැලිලොරිය මුහුනට ආ මාගෙ බයිසිකලය සිම්බා ය.. මා අඩි දහයක් පමන උඩ දුරින් බුම පතිත වී ය...

" බබා... බබා... කතා කරන්න රත්තරන්"

මාගේ දකුනු අතට මදක් එපිටින් ජන්ගම දුරකතනය ඇත... මා ජංගම දුරකතනය දෙසට අත දිගු කරන්නට සැරසීමි... මුලුලොවම අන්දකාර වී ගියේ ය.

*******************************************************************************





" ලොකු පුතේ"

ඔලුව පැලෙන්නට වාගේ ය.. මම අපහසුවෙන් දෙනෙත් හැරීමි...

" අම්මේ... ඔලුව රිදෙනවා.."
බොදවූ රූපයක් වුවද මම අම්මාව හදුනා ගතිමි..

" දුවේ... නර්ස්ට ගිහින් කියනවද ... පුතා ට සිහිය ආවා කියලා"
"හා ආන්ටි.."

ඒ විරංගි ගේ කටහඩයි... ඈ අම්මාව දන්නේ කවදා ඉදන්ද?.. දින කීයක් මා මෙසේ සිහි සුන්ව සිටියා ද? සිතෙහි දහසක් ප්‍රශ්න මතුවෙයි..

" කකුල හුගක් රිදෙනවද මයෙ පුතේ?"

මගේ හිස ආදරයෙන් පිරිමදිමින් අම්මා අසන්නී ය.. දකුනු කකුල හුගාක් රිදෙයි..  අමාරුවෙන් හිස එසවූ මා ප්ලාස්ටර් දමා ඇති කකුල දෙස බැලීමි..

" චන්ඩියට සිහිය ඇවිල්ලා එහෙනම්"
 නර්ස් කෙනෙකු සමග ඩොක්ටර් ආවේ ය.. '=
"බලන්න ඩොක්ට මම මෙයාට කොච්චර කියලා තියෙනවද රෑ ගමන් යද්දි ගෙදර තියෙන වාහනයක් ගෙනියන්න කියල..."

හර්ද ස්පන්දනය සහ විකාර ගොඩක් ඔහු චෙක් කල ඔහු නලාව කරේ එල්ල ගත්තේ ය..

" දැන් ඕන දෙයක් කන්න .. සති දෙකක් යනකන් කකුල හොලවන්න එපා.. මහ ලොකු තුවාල නම් නෑ.. ඒත් ඉක්මනට අස්ති හොදවෙන්න බෙහෙත් වගයක් දුන්නා.. ඒවට ඔලුව රිදෙන්න ගනීවි"


" තෑන්ක්ස් ඩොක්ටර්"

මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමූ ඔහු යන්න ගියේ ය..


" විරංගි "

කාමරයේ මුල්ලකට හේත්තු වී ඇය හඩන්නී ය... ඇය ඇයටම බැන වදිනවා ඇත.. මා ලගට එන ලෙස මම ඇයට සන්යා කලෙමි ...

" ලොකූ ට කන්න මොන වද ඕන?"

" අම්මේ ෆෘට් ජූස් එකක් ගේන්නකෝ "

" දුවා මෙයත් එක්ක කතා කර කර ඉන්නකෝ.. මම අරගෙන එන්නම් "

" හා ආන්ටි"

අම්මා පිටව ගියා ය...

" ඇයි රත්තරන් අඩන්නේ? "
" නෑ සදරු ඔයා ට මේ සේරම වුනේ මගේ පව්කාරකම හින්දා "
" පැටී මම කියන දේ අහන්න කෙල්ලේ... වෙන්න තියෙන වෙලාවට සක්කරයට වුනත් නවත්තන්න බෑ .. අඩන්න එපා.. ඔයා කීයෙ ඉදන්ද ඉන්නේ?"

" දැ වෙලාව උදේ දහයයි බබා... මම අටට විතර ආවේ... ඔයාගෙ ඇක්සිඩන්ට් එක මට ෆෝන් එකෙන් ඇහුනා... මම ඒ පාර ඔයාගෙ ගෙදරට කතා කරලා කිව්වා... ආයෙමත් උදේ ඔයාගෙ අම්මට කතා කරද්දි තමයි රූම් නම්බර් එක අහගත්තේ.. "

" කොහොමද ටෙඩියා"

" පිස්සා... මම හරි ආසයි ඒකට.. මම එයාට නමකුත් තිබ්බා...බ්‍රවුනි කියලා හොදයිනේ? "

" හොදයි.. මේ පැටී.. ඔයාගෙ කොන්ඩෙ අද හුගාක් ලස්සනයි.."

" අනේ සදරු බොරු කියන්න එපා.. කලබලේට පීරන්නෙවත් නැතුව එහෙම්ම දුවගෙන ආවේ.. "

" අම්මා අපේ සීන් එක දන්නවද?"
"හ්ම්... අම්මා මගෙන් ඇහුවා.. මම සේරම කිව්වා.."
" අම්මා බැන්නද?"

" ඔයාගෙ අම්මා හුගක් හොද කෙනෙක් සදරු... මම පැත්තකට වෙලා අඩ අඩ ඉදිද්දි මගෙ කදුලු පිහිදලා ඔලුවත් අතගෑවා.."

" අම්මට එහෙනම් ලේලිව හිතට අල්ලලා වගේ.. "
ඇය අහින්සකව හිනා වුනා ය...


" ලොකූ මේ ජූස් එක බොන්න"

ස්මැක් බෝතලයෙන් ටිකක් වීදුරුවට වක්කල ඈ වීදුරුව මගේ මුවට ලන් කලාය... මම බීගෙන බීගෙන ගියෙමි..

" ඇති අම්මේ "

" ලොකූ ... ඇයි පුතේ මෙහෙම දෙයක් වත් අම්මට නොකිව්වේ... "

" අම්මට කියන්න හිටියෙ මම..."

" ආන්ටි මම ගිහිලා හවසට එන්නද?"

" හා දුවා... පරිස්සමෙන් යන්න හොදද... කොහොමද යන්නේ?"

"ආන්ටි මම ඩ්‍රයිවර්ට එන්න කිව්වා"

" හොදයි දුවා"

" සදරු මම යන්නද ? "

" හා. ගිහින් කෝල් එකක් දෙන්න.."

" දුවේ .. මම මෙතන ඉන්නවා හවසට අන්කල් එනකන්... මගේ ෆෝන් එකට කෝල් කරන්න... මෙයාගෙ ෆෝන් එක කුඩු වෙලා තිබුනා"

අම්මාගේ කකුල් දෙක අල්ලා වැන්ද විරංගි කාමරයෙන් පිටව ගියා ය..

" ලොකු පුතේ...  ලොරියෙ මෑන් කිව්වා ඔයා වැරදි පැත්තෙන් හයියෙන් ඇවිත් නවත්තලා තිබ්බ වාහ්නේ හැප්පුනාලු...  පූරුවෙ වෙලාවටලු ඔහොම බේරුනේ... මිනිහා දැනුයි ගියේ.. "

" මම වෙන සිහියක අම්මේ ආවේ... තාත්තා කෝ"

" අද වත්තේ පඩි දවසනේ පුතා.. පඩි සල්ලි ටික ලියන මහත්තයට දීල එන්න කියල ගියා.. දෙයියනේ කියලා හවස්වෙන්න කලින් ඒවි... තාත්තටත් මාර අප්සෙට්..."

අතේ ඉන්ජෙක්සන් එකක්ද සහිතව හෙදියක් කාමරය ඇතුල් වූවා ය...

" මේක පෙයින් කිලර් එක ගැහුවම නින්ද යාවි"

*********************************************************************************

ලිව්වේ යසියා



Sunday, February 10, 2013

විරංගි 001 ( කුලුදුල් නවකතා ප්‍රයත්නය )



"බ්‍ර්ර්ම්.. බ්‍ර්ර්ම්"
"හෙලෝ"
"හෙලෝ නෙමෙයි.. කොහෙද කියන්න ඉන්නේ?"
"මම පොඩි හොර ගමනක් ආවා.. ගෙදරට හොරෙන්..."
" කියන්නකො බබා... ප්ලීස්... ඇයි හෙමින් කතාකරන්නේ?"
" කියන්නම්..පැටී එන්නකෝ ඔයාලගේ උගුරැස්ස ගහ පැත්තේ තාප්පේ ගාවට.."
" මෝඩයා... විහිලු නොකර කියනව කොහෙද ඉන්නේ කියලා.. මට ඇසෙස්මන්ට් එකක් තියෙනව හෙට සබ්මිට් කරන්න.."
"විහිලු නෙමෙයි පැටී.. මම තාප්පේ ගාව ඉන්නේ ... එනවකො ඉක්මනට.."
"හ්ම්... පොඩ්ඩක් ඉන්න බබා"

වෙලාව රාත්‍රී 11:55 ය. ඇයව බලන්නට ඇති ඕනෑකම නිසාම කලුවරේ ඇයව ගෙන්වා ගතිමි. මා ඉන්නාතැනට කුස්සිය පැත්තේ දොර හොදහැටි පෙනෙයි... හොර වැඩකටනම් ඇය ගෙදරින් පිටවෙන්නේ එතැනිනි.. කුස්සිය ඇගේ කාමරය ගාවමය.. ඇගේ කාමරයේ ලයිට් නිවෙනවා පෙනෙයි... පෝය පසු වී දින දෙකක් වුනත් හදේ දගකාරකම් නම් තවම අඩුවක් නැත...
" සද එලිය එපා ඇයව වෙලා ගන්නට... ඈ අයිති මට විතරයි"
හිත කරන තරවටු සද නම් අසන්නේ නැත.. මා පසුකරමින් ගිය සිසිල් සුලන් දහරක් ඇගේ නිදහස් වරල් ගෙනයන්නට තැත් කරයි... රෝස පැහැ නියිටිය සහ හවුස් කෝට් එකත් රබර් සෙරෙප්පු දෙක පැලැදි ඈ පසුපස බලබලා ඇදෙන්නේ මා සිටිනා උගුරැස්ස ගස දෙසටයි..

" ස්..ස්.."
"ඔහොම ඉන්න.". ඇය අතින් සිග්නල් කලාය..

" මොකද පිස්සෝ හදිස්සියෙම මේ මහ රෑ"
"මට ඕන වුනා මේ ලෝකෙ හැමෝටම කලින් ඔයාට විශ් කරන්න"
"ඇයි දැන් වෙලාව කීයද"
"දොලහයි පැටී"
"අයියෝ... දොලහත් වුනාද ??..ශිට් .. මම හිතුවෙ දහය විතර වෙලා ඇති කියලා"
"පොඩ්ඩක් ඉන්නකෝ"

පිට රැදි බෑග ඉදිරියට ගත් මම ඔතන ලද තෑගි පාර්සලය ඇය අත තැබීමි.
"මේක හෙටම දෙන්න තිබ්බනේ බබා"
"නෑ... මට මේක දැන්ම දෙන්න ඕන වුනා.. නැත්නම් මේ කලුවරේ මගෙ පැටීව මම එලියට ගෙන්න ගන්නවද?"


පාර්සලය එක අතකට ගත් ඈ බලෙන් මෙන් මා බාහු අතරේ ගුලි වුනා ය...

" හැපි බර්ත් ඩේ පැටී"
"තැන්ක් යූ බබා"

හීතල රාත්‍රියක පෙම්වතියගේ උනුසුම තරම් ප්‍රේමාන්විත කිසිවක් නැත.. ඇගෙන් සමන කානේශන් සුවද මා ගත සිහිසුන් කරවන්නේ ය.. බහිරවයන් රාග වස්තු බදාගෙන ඉන්නවායැයි මම අසා ඇත... මේ ලෝකයේ මා සතු එකම වස්තුව ඇයයි .... නිදාගන්නා කොට්ටයත් ඇයත් හැරුනු කොට මා හට තුරුලු කරගන්නට වෙනත් කිසිවෙකු නොමැත...

" දැන් යන්න මගෙ පැටී "
"මොකෙන්ද ආවේ.."
"බයික් එකෙන්... සද්දේ ඇහෙන හින්දා මම ඒක හන්දියෙ කඩේ ගාව දාල මේ ටික පයින් ආවා"
" හා පරිස්සමෙන් යන්න බබා.. ගිහිල්ලා කෝල් එකක් දෙන්න... යනගමන් කෝල් කරන්න එපා... ගුඩ් නයිට්.."
"ගුඩ් නයිට් පැටී "

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *  * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * *

ලිව්වේ : ----       යසියා

Tuesday, January 29, 2013

ප්‍රතම හාදුව ... first kiss



කහ පාට සාරියට ගැලපෙන නාරි රූපය බස් නැවතුමෙහි බලා සිටින්නේ මා එනතුරා ය. උදයේ ගැල්වූ මේකප්  හිතක් පපුවක් නැති අවුවට සේදී ගොසිනි.. නමුත් මම ආසම සමන් පිච්ච සුවද නම් තවමත් ඇගෙන් විහිදෙනවා ඇත.. විටින් විට අතැදි ඔරලෝසුව දෙස බලමින්ද,  විටෙක උස් පාවැඩි සගලේ ඇගිලි තුඩු වලින් ඉස්සෙමින් වට පිට බලමින්ද, ඈ සොයන්නේ මගේ රූපය යි.. මා සිටිනා තැනට ඇයව හොද හැටි පෙනුනත් ඇයට නම් මා නොපෙනෙයි... ඇය නමින් සෙව්වන්දිය.. ලොව දෙවනියට ගුනයහපත්ම කාන්තාවයි.. දෙවනි වන්නේ අම්මාට පමනය...  සිගරට්ටුවේ ඉතිරි ෆිල්ටර කොටය මා  පොලවේ අතුල්ලා නිවා දැමීමි.. නාල හඩනගමින් ඉගිල්ලී යන රතවාහන මැද්දෙන් මම පරිස්සමෙන් පාර පැන ගතිමි.. ඇගේ මුවගේ සිනාවක්  නැගුනි.. මමද ඇයව දිටි බව ඈ දැන ගත් සැනින් ඒ මුහුන තරහවෙන් සායම් කර ගත්තා ය.

" මොනවද තරිදු කරන්නේ.. දන්නවද මම කීයටද ආවේ කියලා.."
"ඔයා ආවේ හතරහමාරටනේ ?"
" හ්ම්... එහෙනම් ඇයි පරක්කු වුනේ..."
"මේ.. පිස්සි.. අපි කොහෙට හරි ගිහිල්ලා රන්ඩු වෙමුද... නැත්නම් අර පුන්චි උන් නරක් වේවි.."
"කෝ බයික් එක .."
" විනාඩියක් ඉන්න මම අරගෙන එන්නම්..."

පාරේ අනෙක් පස නවතා ඇති යමහා එෆ් z යතුරු පැදිය ඇගේ අසලට ගෙන ආ මම, මා අත වූ ටින්ටඩ් වයිසරය සහිත හෙල්මටය ඇය අතට දීමි . මාගේ උරහිස් වලින් අල්ලගත් ඈ බයික් එකට ගොඩ වූවා ය... 

" අදත් සිගරට් බීලා නේද ආවේ"
 ඇය තරහා ස්වරයෙන් ඇසුවේ මාගේ පිට මැද්දට වැරෙන් පහරක් දෙමිනි...  මා ගතවට වූ සුමුදු දෑතෙ සුවයද ඉවත් වී ය.. 

" මට ඕන නෑ ඔයත් එක්ක කතා කරන්න .. නවත්තන්න බයික් එක"

මා එක පාරට බ්‍රේක් පාරක් ගසා නැවතත් වේගය වැඩි කලෙමි.. 

" පිස්සුද මෝඩයෝ ... දෙන්නවම මරන්නද හදන්නේ...."

" අද කොහෙද යන්න ඕන කියන්න... ගිහිල්ලා නිවිසැනසිල්ලෙ මරාගන්න"

" එදා ගිය තැනට යන්.. මට ඕන එකක් නෑ ඔයාව මරාගන්න "

*********************************************************************

එය කුඩා තානායමකි ... පසෙකින් ගිංගග ගලා බසියි.. පොල් අතු ගැසූ හට් යට තබා තිබූ ලී පුටු පරිසරයට ගෙන එන්නේ ප්‍රේමාන්විත බවකි.. කාටවත් නොපෙනෙන මුල්ලක ගිය අප මද සුලග මැද අසුන් ගත්තෙමු..

" මොකද අද සයිලන්ස්  ?? "

" හුහ්... අහන ලස්සන... මෙතන මාව තනියම තියලා සිගරට් බොන්න ගිහින් ... මමලු  අන්තිමට නරක....."

" බබා මම දැන් එහෙම එකක් කිව්වද ?"
 මා ඇගේ අදින් අල්ලාගතිමි ඇය අත ගසා දැමුවා ය.. ඇගේ නෙතු යුග ගග දෙසටය ...

"මට ඕන නෑ තරිදු  ඔයාගේ ඔය බොරු ආදරේ.."

ඇය කියන සමහර කතා හරියට පපුවට අනින්නාක් වගේ ය.. 

" ඊයෙ  ඇයි ෆෝන් එක ඉස්සුවෙ නැත්තේ එහෙනම්.. ,මම හතරට හෝල්ට් එක ගාවට ඇවිත් බලාගෙන හිටියා "

" අහා.. එතකොට ඔය කටින් එන සිගරට් ගද ?"

" ටයිම් පාස් වෙන්නත් එක්ක පත්තු කරගත්තේ.."

" ඔය ජරා පුරුද්ද නවත්තගන්න තරිදු ප්ලීස්.."

" නවත්ත ගන්නම්... හැබැයි කිස් එකක් ඕන.."

" අපේ බලාගෙනම ඇති.. එකට දාහක් දෙන්නම් හනිමූන් දවසට.. "

" ඇයි කෙල්ලේ මාව විස්වාස නැත්ද ? පිස්සෙක් වගේ අවුරුදු ගානක් මෙහෙම ලව් කරලත් ඇයි ඔයා මට තාම කිස් එකක් නොදුන්නේ.. "

හිදගෙන සිටි පුටුව පිටුපස්සට කල ඈ මගේ අතින් ඇද ගෙන ගග දෙසට කැදවාගෙන ගියේ ය .. මෙතැන කාටවත් පේන්නේ නම් නැත.. සෙව්වන්දි අසල වූ අඩියක් පමන උස කොටයක් උඩට නැගගත්තා ය..

" දැන් ඇස් දෙක වහ ගන්න..."
"මොකටද ??"
" පන්ඩිතයා නොවී ඇස් දෙක වහගන්න කෝ "

මා ඇස් දෙක වසා ගතිමි ..

ඇගේ තොල් පෙති මා තොල් පෙති හමුවෙද්දී දැනුනේ අමුතුම හැගීමකි .. ජීවිතයේ පලමු වරට මා කෙල්ලකු සිපගන්නේ ය,,, එයත් බලාපොරොත්තු නොවූ අයුරින් ය.. 

" දැන් ආයෙමත්  සිගරට් බොන්නේ නෑ නේද රත්තරන් ?"
8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888
                                                ලිව්වේ .. යසියා

Sunday, January 6, 2013

ගිටාර්යේ කැඩුනු තත්


ගිටාරයේ කැඩුනු තත් අතරින්..
සිතින් නුබට ගී .. ලියැවෙනවා...
යටිහිතේ... මතකයන් ... අස්සෙන්...
සොදුරු ඔය හිනහව .. සිහිවෙනවා...

නැහැදිච්ච දඩබ්බර.. මද පවනේ...
ඔය නිල් වරලේ.. පුසුබ විහිදෙනවා...
වියලුනු සම පුලුසන.. හිරු කිරනේ...
නුබෙ කුඩයේ අඩුව... තේරෙනවා...

ආදරයේ... නිම් කඩුලු එපිටින්..
නුබේ ලෝකය එලිය වෙලා..
මම නැති පාලුව දැනුනෝතින්...
වැදලා කියන්නෙමි එන්ට එපා...